Στις καθημερινές μας συναναστροφές, έχουμε μονίμως σκοπό να <<υποστηρίξουμε τις θέσεις μας >> ...όχι να βγάλουμε συμπεράσματα.
Όταν η σκέψη (ο θεός να την κάνει) έχει σκοπό να αποδείξει κάτι προαποφασισμένο, είναι απλά και μόνο δικαιολόγηση μιας προκατάληψης..και οι προκαταλήψεις σπανίως δεν απορρέουν από εσωτερικές αμηχανίες...που θέριεψαν στην οδύνη της καθημερινότητας.
Η καθημερινότητα είναι σίγουρα δοκιμασία..σε οδυνηρή δοκιμασία τη μετατρέπουμε εμείς...τα υπερεγώ και τα συμπλέγματά μας.
Εδώ όμως υπάρχει ένα χάσμα, αδυναμία δ ι α λόγου και σ υ ν ζήτησης. Ο συλλογισμός γίνεται δόγμα, μέσα μας είμαστε δογματικοί...πολύ λίγοι ε ν νοούν όσα λένε(και μόνο το ρήμα ''υποστηρίζω'' ή ''υπερασπίζομαι'' μια άποψη είναι αποκαλυπτικό)
Ένας συλλογισμός που έχει βαλθεί να αποδείξει κάτι είναι άχρηστος.. μόνο ένας συλλογισμός βασισμένος στην αμφισβήτηση είναι γόνιμος. Αλλά όσα βλέπουμε εμείς στους συλλογισμούς, τόσα δείχνουμε (καταθέτουμε) και στους άλλους...και, όσα δείχνουμε στους άλλους, τόσα βλέπουμε.
Δεν υπάρχει υποστηρίζω κάτι, υπάρχει σκέφτομαι κάτι.
Αν τα όσα λες δεν είναι αποτέλεσμα αμφισβήτησης, είναι απλά κάτοπτρο των προκαταλήψεών σου..
Και με λογική αποτρελαίνεται ο κόσμος, όταν ο παραλογισμός είναι βαθύτερος, η εκλογίκευση ''δεν αναπνέει'', δε φτάνει στην πηγή. Μάλιστα(η λογική) είναι καταφύγιο όσων ολοένα και περισσότερο απομακρύνονται από όσα τους στοιχειώνουν...καλύτερο καταφύγιο από το δογματισμό δε λέω, αλλά δε λυτρώνει από μόνη της (και καταλήγει δογματική όταν είναι άγονη).
Δεν υπάρχει παραλογισμός, υπάρχει παρανόηση- ψυχολογικοί φαύλοι κύκλοι(που μη γελλιόμαστε, οι καθημερινές μας σκέψεις είναι!)
Ο βαθύτερος παραλογισμός λέγεται υποσυνείδητο κι εκεί ζούνε όσα συνεχίζουν αδιάκοπτα να μας στοιχειώνουν...Βρικόλακες τους ονόμασε ο Ίπσεν..άλλος το λέει φόβο, άλλος ανασφάλεια, άλλος φυσιολογικό, άλλος ψυχοπαθολογία, άλλος αναπόφευκτο...όλοι μας κάποτε θα το πούμε δειλία, παραλογισμό, ελλάτωμα, αδυναμία..κράτα και μια καβάτζα, μια πισινή.
Η δυστυχία είναι όλοι μας ζούμε μ' αυτούς, ολημερίς κι οληνυκτίς (επισκεπτήριο μετά τις 12) κι όμως δεν μπορούμε να τους αντικρίσουμε στα μάτια..κι όσοι το' χουν κάνει είναι μάλλον μόνοι κι αβοήθητοι.
'Life is very short and there's no time for fussing and fighting my friend''- (κόλλημα κόλλημα..τσ τσ τσ)
Τι αξία έχει οτιδήποτε εκτός από αυτό που νοιώθουμε?
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
2 comments:
Μπαίνω γιά πρώτη φορά στο blog σου,
με αφορμή το σχόλιο σου στο δικό μου, στο ποστ περί μπιλλιάρδου.
Ομολογώ πως είναι ένα μεστό κείμενο και πραγματικά θίγει την πραγματικότητα όπως την ζούμε.
Πάντοτε όσες συζητήσεις έκανα με φίλους και υπήρχε εκατέροθεν το στοιχείο της αμφισβήτησης, αμφιβολίας και άγνοιας, ήταν ωραίες και χαλαρωτικές.
Οταν σε άλλες έμπαινε ο δογματισμός και η απολυτότητα, τότε καταντούσαν εκνευριστικές, αγχωτικές, μη γόνιμες και μερικές φορές φθάνανε ακόμη και στο σημείο του τσακωμού.
Υ.Γ. Σχετικά με το μπιλιάρδο, απαντώ στο αντίστοιχο ποστ μου.
Χαίρομαι που παρατηρήσατε το σχόλιο, στη θέση σας μάλλον δε θα το είχα δει..
Έτσι είναι, πρέπει να παραμένεις ανοικτός, ακομπλεξάριστος κ προς τους άλλους, κ προς τις απόψεις σου..για να χαρείς μια κουβέντα.
Να μπαίνεις κ λίγο στη θέση του άλλου, να συμμερίζεσαι τη σκέψη του..όχι απαραίτητα την άποψή του ββα. κυρίως να μην αρνείσαι a priori πράγματα
..έτσι όλοι παίρνουν τη χαρά της 'δημιουργίας' ενός 'κοινού' συλλογισμού κ αποφεύγονται οι επάλληλοι μονόλογοι, η στείρα αντιπαράθεση. Με ανταμοιβή βεβαίως την αίσθηση που περιγράφετε..λυτρωτική σχεδόν.
Έρχεσαι με τον άλλον πιο κοντά, βρίσκεις κοινά σημεία, αποβάλλεις τις όποιες 'άμυνες', στην ουσία 'ζεις' μια σ υ ν ζήτηση (άσε που βγαίνει και συμπέρασμα..)
(βέβαια όλα αυτά σπάνια μου συμβαίνουν σε συζητήσεις- με συμφοιτητές, γνωστούς, φίλους..νομίζω δεν υπάρχει ούτε η παιδεία μα ούτε κ η συνήθεια στον πραγματικό διάλογο..κ δε βλέπω ιδιαίτερο ζήλο στο ν αλλάζουμε συνήθειες! ουτοπία λοιπόν..?)
ΥΓ
Ευχαριστώ κι από εδώ για τη βοήθεια. Θα σας έχω υπ' όψην!
Post a Comment