Απολυτότητα vs Φόβος

Στις καθημερινές μας συναναστροφές, έχουμε μονίμως σκοπό να <<υποστηρίξουμε τις θέσεις μας >> ...όχι να βγάλουμε συμπεράσματα.

Όταν η σκέψη (ο θεός να την κάνει) έχει σκοπό να αποδείξει κάτι προαποφασισμένο, είναι απλά και μόνο δικαιολόγηση μιας προκατάληψης..και οι προκαταλήψεις σπανίως δεν απορρέουν από εσωτερικές αμηχανίες...που θέριεψαν στην οδύνη της καθημερινότητας.

Η καθημερινότητα είναι σίγουρα δοκιμασία..σε οδυνηρή δοκιμασία τη μετατρέπουμε εμείς...τα υπερεγώ και τα συμπλέγματά μας.

Εδώ όμως υπάρχει ένα χάσμα, αδυναμία δ ι α λόγου και σ υ ν ζήτησης. Ο συλλογισμός γίνεται δόγμα, μέσα μας είμαστε δογματικοί...πολύ λίγοι ε ν νοούν όσα λένε(και μόνο το ρήμα ''υποστηρίζω'' ή ''υπερασπίζομαι'' μια άποψη είναι αποκαλυπτικό)
Ένας συλλογισμός που έχει βαλθεί να αποδείξει κάτι είναι άχρηστος.. μόνο ένας συλλογισμός βασισμένος στην αμφισβήτηση είναι γόνιμος. Αλλά όσα βλέπουμε εμείς στους συλλογισμούς, τόσα δείχνουμε (καταθέτουμε) και στους άλλους...και, όσα δείχνουμε στους άλλους, τόσα βλέπουμε.

Δεν υπάρχει υποστηρίζω κάτι, υπάρχει σκέφτομαι κάτι.

Αν τα όσα λες δεν είναι αποτέλεσμα αμφισβήτησης, είναι απλά κάτοπτρο των προκαταλήψεών σου..

Και με λογική αποτρελαίνεται ο κόσμος, όταν ο παραλογισμός είναι βαθύτερος, η εκλογίκευση ''δεν αναπνέει'', δε φτάνει στην πηγή. Μάλιστα(η λογική) είναι καταφύγιο όσων ολοένα και περισσότερο απομακρύνονται από όσα τους στοιχειώνουν...καλύτερο καταφύγιο από το δογματισμό δε λέω, αλλά δε λυτρώνει από μόνη της (και καταλήγει δογματική όταν είναι άγονη).

Δεν υπάρχει παραλογισμός, υπάρχει παρανόηση- ψυχολογικοί φαύλοι κύκλοι(που μη γελλιόμαστε, οι καθημερινές μας σκέψεις είναι!)

Ο βαθύτερος παραλογισμός λέγεται υποσυνείδητο κι εκεί ζούνε όσα συνεχίζουν αδιάκοπτα να μας στοιχειώνουν...Βρικόλακες τους ονόμασε ο Ίπσεν..άλλος το λέει φόβο, άλλος ανασφάλεια, άλλος φυσιολογικό, άλλος ψυχοπαθολογία, άλλος αναπόφευκτο...όλοι μας κάποτε θα το πούμε δειλία, παραλογισμό, ελλάτωμα, αδυναμία..κράτα και μια καβάτζα, μια πισινή.
Η δυστυχία είναι όλοι μας ζούμε μ' αυτούς, ολημερίς κι οληνυκτίς (επισκεπτήριο μετά τις 12) κι όμως δεν μπορούμε να τους αντικρίσουμε στα μάτια..κι όσοι το' χουν κάνει είναι μάλλον μόνοι κι αβοήθητοι.

'Life is very short and there's no time for fussing and fighting my friend''- (κόλλημα κόλλημα..τσ τσ τσ)

Τι αξία έχει οτιδήποτε εκτός από αυτό που νοιώθουμε?