Γίνεται?

Με αφορμή το κείμενο του etalon

''Σα μια παρεα μεσημερι καλοκαιριου σε μια ακτη. Μαζι αλλα και διαφορετικοι. Ειναι χρησιμες αυτες οι αναπνοες της, "μη ζωης". Γιατι η παρατηρηση δεν ειναι ζωη. Μπορει να ειναι σοφια, αλλα με τιποτε δεν ειναι ζωη. Σε ποια σχολεία, σε πια ακριβα κολλέγια, σε ποιο τόπο διδασκουν τον τρόπο να εισαι "σε ζωη" και ταυτόχρονα να μπορεις να το αναλύσεις κιόλας? Η μήπως αυτο ειναι η ωρίμανση? Τα γεράματα? Η μήπως αυτο απο μόνο του ειναι η διαδικασία ζωής? Μόλις αρχίσεις να ψιλιάζεσαι το νόημα να αρχίζεις και την προετοιμασία για την διαδικασία της πτωσης?
Κι αλήθεια ειναι ο θάνατος προσγείωση η μήπως απογείωση?
Γιατι κανεις δεν εχει απαντήσεις? Ποιος μας κρυβει την γνωση του μετα?''

Γίνεται? ρωτάω τον εαυτό μου, κάθε φορά που περνάω τις σκέψεις μου για 'ζωή'. Κι αναρωτιέμαι, με αφορμή ένα αγιάτρευτο κόλλημα με την ανάλυση. Θεωρητικά όποιος έχει κάνει ψυχοθεραπεία έχει βρει τον τρόπο και να ζει και να αναλύει τη ζωή του ταυτόχρονα. Έχει την ικανότητα να κάνει τον εαυτό του πιο ευτυχισμένο(?) με όπλο την αυτοανάλυσή του.

Μήπως όμως όσοι κάνουν ψυχοθεραπεία ή γενικά στηρίζονται σε ψυχολογικές τεχνικές 'δε ζουν'?(βάσει του παραπάνω αποσπάσματος, με το οποίο τείνω να συμφωνήσω). Δε σκοτώνει ένα κομμάτι από τη δεκτικότητα, το αυθόρμητο, το αγνό και το καινούργιο αυτή η ψυχική 'πειθαρχία'? Ή μήπως με τον καιρό, με εσωτερικές διεργασίες και κόπο βρίσκουν ένα νέο, βελτιωμένο εαυτό? τον αληθινό ίσως? Καταφέρνουν πράγματι να ξανανοιώσουν και να κάνουν μια νέα αρχή?

Το λέω αυτό γιατί όπως το βλέπω, 'ζεις' με τη ματιά της παιδικής ηλικίας, τη ματιά που πρωταντίκρισε και συνέλαβε τον κόσμο με ένα δικό της μοναδικό τρόπο. Και διαμόρφωσε το είναι μας. Κανένα παιδί δεν έχει ιδέα από ψυχανάλυση γιατί, (εκτός των άλλων) υπό την προστασία της οικογένειας και της ξεγνοιασιάς, δεν τη χρειάζεται. Διαμορφώνεται από τον αυθόρμητο συνδυασμό γονιδίων και περιβάλλοντος. Καθώς μεγαλώνει όμως, έρχεται αντιμέτωπος με τα κουσούρια που η ίδια προστασία δεν άφηνε να φανούν. Αν τα κουσούρια είναι μεγάλα, μπορεί να είναι ανίκανος να ευτυχήσει, και να αναγκαστεί να στραφεί προς τα μέσα, να παλέψει για να αναθεωρήσει τον εαυτό του.

Μπορεί όμως να 'ζήσει' αληθινά το ίδιο, ενήλικο πια παιδί, έχοντας, με τη βοήθεια της ψυχολογίας, αναθεωρήσει τον εαυτό του?

Το ερώτημα είναι κατά βάση, αλλάζει ο άνθρωπος, ή κατασκευάζει μια νέα περσόνα ως αναλυτής του εαυτού του, ανίκανη να 'ζήσει'. Μήπως μόνο με την τέλεια βίωση των δυσκολιών μπορείς να πεις ότι έχεις ζήσει?
Τα ερωτήματα είναι μάλλον ρητορικά, καταλήγουν στην αξία ή μη της ψυχανάλυσης.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)





«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ



ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

Αλλαγή νοοτροπίας

Από μικρός ακούω για το αιώνιο πρόβλημα της διαφθοράς, ειδικά για τα νοσοκομεία το άκουγα σε καθημερινή βάση λόγω του επαγγέλματος των γονιών (η μητέρα μου εργάζεται σε νοσοκομείο του ΙΚΑ εδώ και 20 χρόνια). Κι έτσι η γκρίνια για τα νοσοκομεία και την κατάντια γιατρών, εταιριών, δημοσίου, γραφειοκρατίας, επιτροπών κπλ έχει γίνει δεύτερη φύση. Τα άκουγα τόσο συχνά που είχαν πάψει να μου κάνουν εντύπωση, απ το πολύ πες πες, κάποια στιγμή συνηθίζεις και δε σου φαίνεται παράξενο.

Η μάνα μου, είναι η κλασσική περίπτωση του δεν τα παίρνω, και επομένως η κύρια πηγή διασκέδασής μου είναι να βλέπω Τριανταφυλλόπουλο κάθε Τρίτη και να τους χαίρομαι που σφάζονται. Μάλλον για να ικανοποιηθεί υποτυπωδώς η ανάγκη της να δει 'απονομή δικαιοσύνης', να χαρεί που είναι νομοταγής. Δε συμφωνώ με τους απανταχου Τριαντ/λους, αλλά απ την άλλη, πώς αλλιώς να χαρεί η γυναίκα, που τα παίρνουν και έχουν και το ύφος το σας τη λέω άσχημα losers, και άστον τον τρελό στην τρέλα του.
Γιατί η νομιμότητα τους ενοχλεί ως νοοτροπία προφανώς. Μα τι μας το παίζουν αυτοί τώρα, νομοταγείς? πουλάνε τρέλα? Αμα πια, που θα μας κάνετε να νοιώθουμε και τύψεις. Και βέβαια όταν θα ρθει η ώρα θα πρέπει κάπως να ζήσουμε κι εμείς. Μετάφραση, να χτίσουμε επιτέλους εκείνο το σπίτι στο Γαλαξίδι(συνήθως τριώροφη βίλα σε καταπατημένο οικοπέδο, 2-3 στρεμμάτων). Αχ κι εκείνο το δάνειο, βραχνάς, κι οι τράπεζες δεν αστειεύονται. Και να πληρώσω και τα φροντιστήρια του Γιαννάκη, και όλα αυτά πώς θα γίνουν αν δε βάλουμε όλοι τον οβολό μας.

Το αίσθημα Δικαίου θυμίζει πια βιομηχανία, ο Τριανταφυλλόπουλος και οι λοιποί της Μιντεοκρατίας, είναι ο μόνος τρόπος να 'βρεις' το δίκιο σου. Με το ίδιο νόμισμα ουσιαστικά, με εκβιασμούς, ότι θα τους ξεσκεπάσεις στο Πανελλήνιο. Και βέβαια από εδώ παράγονται τα διάφορα εξιλαστήρια θύματα, που την πατήσανε, αυτούς που ξέβρασε το σύστημα για να διατηρήσει την ισχύ του.

Θύματα-προϊόντα προς..άγρα τηλεθέασης αλλά και διαιώνισης του εφησυχασμού, ότι νταξει κάτι γίνεται, να είδες αυτόν τον πιάσανε..
Κι αυτά να τα λένε από τους κακομοίρηδες που θα βρεθούν στην αναμονή για τα ράντζα, μέχρι τα πρωτολαμόγια που τα παίρνουν και θέλουν και την ηδονή της διαφυγής αλλά και ήσυχη συνείδηση... Δε βαριέσαι αφού όλοι τα ίδια κάνουν, εγώ ποιος είμαι, ο σουπερμαν. Και όλοι έχουν ένα κοινό παρονομαστή, καταριούνται και κατηγορούν κάποιον άλλο. Κοίτα τους αλήτες λένε όλοι. ΑΧ πατρίδα μου, θύμα σε κάνανε(!)

Άρα μόνο συμπέρασμα είναι ότι Νόμος έχει γίνει ο εκβιασμός. Και εργαλείο της σημερινής 'δικαιοσύνης' μας είναι το πρόσφορο αυτό μέσο.

Είμαι μικρός ακόμα και μιλάω έξω απ το χορό.
Αλλά καταλαβαίνω ότι κάπως πρέπει να γίνει η αρχή. Κάποιος πρέπει να δώσει το καλό παράδειγμα και κάποιος άλλος να τείνει μια χείρα. Το πρόβλημα είναι ότι πουθενά δεν έχουμε παράδειγμα επιτυχούς εφαρμογής ..ελληνικής, έννομης τάξης. Στην πράξη.

Τι να σε κάνει να πιστέψεις ότι έννομη τάξη υπάρχει, λειτουργεί, και αξίζει τον κόπο (του μη λαδώματος)? Τι να σε κάνει να συνειδητοποιήσεις ότι σε αφορά, κι ότι (αν είναι δυνατόν!) σε συμφέρει η έννομη τάξη. Ότι σε συμφέρει οι άλλοι να σε σέβονται κι εσύ αυτούς. Ότι υπάρχει τρόπος να ωφελείς και τον εαυτό σου και τους άλλους.
Χωρίς κάποιο χειροπιαστό παράδειγμα προς μίμηση, δεν υπάρχει και κάποιο προς αποφυγήν. Χωρίς κάποια νομιμότητα να λειτουργεί, δεν υπάρχουν κριτήρια συμπεριφοράς. Καθένας ότι τον φωτίσει ο Κύριος. Πώς να ξεχωρίσει η σωστή από τη λάθος συμπεριφορά και πρακτική. Επομένως σε θαύματα ας μην πιστεύουμε, ας πιστεύουμε στην πράξη.


Κι έτσι κλείνω με το αίτημα κι όχι ευχή, να επαναφέρουμε στις παράνομες συμπεριφορές και στις καταγγελίες τους περιεχόμενο, ουσία, αποτέλεσμα. Η νομιμότητα είναι πάνω από όλα αντίληψη, νοοτροπία, απαραίτητος κοινός τόπος για κάθε ευτυχή (τελικά) κοινωνία. Και νόημα έχει όταν την εν νοούμε, ξέρουμε τι καταγγέλουμε, αναγνωρίζουμε το αγαθό(όχι το τομάρι) που υπερασπιζόμαστε. Και βέβαια όπως σε όλα, νόημα έχει αν αποφασίσουμε να το πάμε μέχρι τέλους το ..εγχείρημα.

Γι αυτό, κι επειδή αυτή η διαμαρτυρία έχει κάτι το ελπιδοφόρο (και κουβαλάει και πολύ πόνο), την υποστηρίζω κι εγώ όπως μπορώ.

LAUREL AND HARDY-THE MUSIC BOX(1932)

Life in fast forward..although nobody wants to admit it.
Η καλύτερη κωμικοτραγωδία που έχω δει. Χιούμορ ειλικρινές κ αυτοσαρκαστικό, που έχει σχεδόν εκλείψει.
(ολοκληρωμένη η ταινία είναι αισθητά καλύτερη)

John Lennon - Nobody Told Me (www.beatlesperu.com)

Evrybodys' so smart these days

Is it bad to be innocent?
You don't have to be an idiot to be innocent. In fact being innocent saves you the trouble of being a bastard, basically.
I think we' ve lost our innocence.

Με αφορμή ένα κείμενο που διάβασα στο εξαιρετικό blog του stormrider
Πολύ μικρή αναφορά








Σίγουρα αν το διαβάζεις βάζεις όρια στη ζωή σου, στο τι πρέπει και τι δεν πρέπει να δεις, να ακούσεις, (κατ επέκταση να θες, να σκέφτεσαι, να φοβάσαι, να ελπίζεις, να υπομένεις, να ανέχεσαι, να αντέχεις…)
Οριοθετείς όσα θες, όσα σου τραβάνε την προσοχή, όσα σου επιτρέπουν να ανασαίνεις και μέσα από την ενασχόληση με αυτά βρίσκεις νόημα, σε γεμίζουν- όταν θέτεις όρια λογοκρίνεις κάτι προτού μπορέσεις να το ζήσεις και να συμπεράνεις, αυτολογοκρίνεσαι, αυτοεξορίζεσαι. Αγάπη, λαχτάρα για ζωή θα πει λαμβάνω μέρος σ’ αυτή, δεν παρακολουθώ… Όταν μένεις απλός παρατηρητής δεν είναι υγιές, δεν μπορώ να το εξηγήσω ακριβώς.. Δεν κάνεις όσα θέλεις, δεν ερωτεύεσαι όσα θες(παρά μόνο υπό όρους, με κριτήρια, υπό προϋποθέσεις και συμψηφισμούς-..με έρευνα αγοράς).
Δεν ανοίγεσαι στον κόσμο γύρω σου. Όλα είναι ένα πρέπει κι ένα γιατί, μια ανησυχία γιατί πρέπει, μια ανασφάλεια. (η ανασφάλεια υπάρχει γιατί στην πραγματικότητα τίποτα δεν ‘πρέπει’ και συνεπώς δεν έχεις ποτέ επαρκή στοιχεία για να πείσεις εαυτόν ‘γιατί πρέπει?’)

Κι αυτά (σε μεγάλο βαθμό) τα έχουμε ‘κατορθώσει’ σήμερα, να σκλαβώσουμε εαυτούς. Να πρέπει να είσαι έτσι κι αλλιώς μαζί, να μην ξέρουμε πού πάμε-μόνο πώς θα πάμε και μια ψυχαναγκαστική, (και τελικά εθελόδουλη) ψευδαίσθηση του ‘γιατί’.

Και βέβαια όταν λέω οριοθετείς τι πρέπει και τι δεν πρέπει δεν αναφέρομαι στην ηθική …σε ζητήματα ηθικής όπως πχ ότι τώρα δεν πρέπει να βομβαρδίσουμε μια χώρα…ή να κλέψουμε, ή να καταστρέψουμε, ή να σαμποτάρουμε το μέλλον κάποιου για ίδιον όφελος…δεν εννοώ λογοκρισία της πονηριάς και της ανηθικότητας…εννοώ ακριβώς το αντίθετο, εννοώ λογοκρισία της ευτυχίας, της λαχτάρας για ζωή, της ψυχής, της επιθυμίας, της ανοιχτοκαρδοσύνης(δε βρίσκω άλλη λέξη), του αυθόρμητου( σήμερα έχουμε το ‘image’ του αυθόρμητου), του καινοτόμου, του αυτοδημιούργητου, του ανοικτού μυαλού, της ανάσας, της ανάγκης, της συντροφιάς, της βοήθειας.
Όλων όσων μας κάνουν ανθρώπους. Όλων όσων μας κρατάνε επι της ουσίας απ’ το να κάνουμε ανηθικότητες, απ’ την (κουτο)πονηριά, όλων όσων μας κρατούν εν ζωή. Νομίζω πως το χειρότερο μαρτύριο είναι να έχεις ελευθερία και να μην τολμάς την αντικρίσεις στα μάτια.

ΥΓ
Στα πλαίσια και ως στοιχείο της ταινίας fight club(αφού στην ταινία αποσαφηνίζεται και δίνεται συγκεκριμένο ‘χρώμα’ στην παραπάνω ‘προειδοποίηση’), προσυπογράφω κάθε λέξη της πινακίδας.
(το εφαρμόζω είναι άλλη ιστορία..)

Απολυτότητα vs Φόβος

Στις καθημερινές μας συναναστροφές, έχουμε μονίμως σκοπό να <<υποστηρίξουμε τις θέσεις μας >> ...όχι να βγάλουμε συμπεράσματα.

Όταν η σκέψη (ο θεός να την κάνει) έχει σκοπό να αποδείξει κάτι προαποφασισμένο, είναι απλά και μόνο δικαιολόγηση μιας προκατάληψης..και οι προκαταλήψεις σπανίως δεν απορρέουν από εσωτερικές αμηχανίες...που θέριεψαν στην οδύνη της καθημερινότητας.

Η καθημερινότητα είναι σίγουρα δοκιμασία..σε οδυνηρή δοκιμασία τη μετατρέπουμε εμείς...τα υπερεγώ και τα συμπλέγματά μας.

Εδώ όμως υπάρχει ένα χάσμα, αδυναμία δ ι α λόγου και σ υ ν ζήτησης. Ο συλλογισμός γίνεται δόγμα, μέσα μας είμαστε δογματικοί...πολύ λίγοι ε ν νοούν όσα λένε(και μόνο το ρήμα ''υποστηρίζω'' ή ''υπερασπίζομαι'' μια άποψη είναι αποκαλυπτικό)
Ένας συλλογισμός που έχει βαλθεί να αποδείξει κάτι είναι άχρηστος.. μόνο ένας συλλογισμός βασισμένος στην αμφισβήτηση είναι γόνιμος. Αλλά όσα βλέπουμε εμείς στους συλλογισμούς, τόσα δείχνουμε (καταθέτουμε) και στους άλλους...και, όσα δείχνουμε στους άλλους, τόσα βλέπουμε.

Δεν υπάρχει υποστηρίζω κάτι, υπάρχει σκέφτομαι κάτι.

Αν τα όσα λες δεν είναι αποτέλεσμα αμφισβήτησης, είναι απλά κάτοπτρο των προκαταλήψεών σου..

Και με λογική αποτρελαίνεται ο κόσμος, όταν ο παραλογισμός είναι βαθύτερος, η εκλογίκευση ''δεν αναπνέει'', δε φτάνει στην πηγή. Μάλιστα(η λογική) είναι καταφύγιο όσων ολοένα και περισσότερο απομακρύνονται από όσα τους στοιχειώνουν...καλύτερο καταφύγιο από το δογματισμό δε λέω, αλλά δε λυτρώνει από μόνη της (και καταλήγει δογματική όταν είναι άγονη).

Δεν υπάρχει παραλογισμός, υπάρχει παρανόηση- ψυχολογικοί φαύλοι κύκλοι(που μη γελλιόμαστε, οι καθημερινές μας σκέψεις είναι!)

Ο βαθύτερος παραλογισμός λέγεται υποσυνείδητο κι εκεί ζούνε όσα συνεχίζουν αδιάκοπτα να μας στοιχειώνουν...Βρικόλακες τους ονόμασε ο Ίπσεν..άλλος το λέει φόβο, άλλος ανασφάλεια, άλλος φυσιολογικό, άλλος ψυχοπαθολογία, άλλος αναπόφευκτο...όλοι μας κάποτε θα το πούμε δειλία, παραλογισμό, ελλάτωμα, αδυναμία..κράτα και μια καβάτζα, μια πισινή.
Η δυστυχία είναι όλοι μας ζούμε μ' αυτούς, ολημερίς κι οληνυκτίς (επισκεπτήριο μετά τις 12) κι όμως δεν μπορούμε να τους αντικρίσουμε στα μάτια..κι όσοι το' χουν κάνει είναι μάλλον μόνοι κι αβοήθητοι.

'Life is very short and there's no time for fussing and fighting my friend''- (κόλλημα κόλλημα..τσ τσ τσ)

Τι αξία έχει οτιδήποτε εκτός από αυτό που νοιώθουμε?

Bloggosourealism Αντί για 5 πράγματα (εκπτώσεις παιδιά, τρεχάτε%

Κατά το ποιήματα για την ποίηση έχουμε και το blog για το blogging

Δεν έχω συνηθίσει να βγάζω τις σκέψεις μου στην οθόνη (ούτε στο σφυρί).


Ό, τι αξιώνομαι και γράφω, όταν με πιάνει ο οίστρος (ευφημισμός του πηγαίου-για μένα τουλάχιστον), το καταγράφω παραδοσιακώ τω τρόπω, σ' ένα μπλοκάκι- με αποτέλεσμα το μπλογκάκι να ναι μουτρωμένο...και να μου παραπονιέται το κακόμοιρο ότι τάχα μου δεν έχω την ίδια οικειότητα μαζί του, όπως με το μπλοκάκι. Κι ενώ πολύ θα το θελα κι εγώ.. Όχι τίποτα άλλο, αλλά, αν δε διατηρείς μια κάποια σχέση..καιεε μια όποια εχεμύθεια με το μπλογκάκι..πού να δεις μπλογκοπροκοπή..εδώ που τα λέμε, πού να δεις προκοπή γενικότερα.

Και πάνω που το λέω, πέφτει ο ουρανός να με καταπλακώσει.

Πάλι ξέχασα να φωνάξω τον υδραυλικό
Αλλά αφού τέτοιος είσαι gnik nusako, καλώς τα λούστηκες..

Όμως να σου..Ξάφνου μέσα απ' το σκοτάδι ξεπροβάλει (λαχανιασμένος και ρακένδυτος-καλά πώς είναι έτσι?), ο από μηχανής Τιτάνας να μηνύσει, <<Νενικήκαμεν!>>..και που' σαι ακόμα.

Αθέμιτος παρέμβαση του έξω κόσμου(earth to gnik..)
Η διαφoρά φοβούμαι πως είναι αυτή η κακούργα η δημοσιότητα... Το μπλογκάκι ενώ έχει κάθε ευγενή πρόθεση, κι ενώ είναι τρισχαριτωμένο και καλοσυνάτο, προκαλεί δέος. Γιατί όμως? γιατί κρατάει ένα τρυπάνι ki ανασκάφτει ανάστροφα(ξξξ)(σαν εκείνον που ξεκινάει να σκάβει με την ελπίδα να βγει στις κάτω χώρες-ή στην Αυστραλία-και καταλήγει στα άνω Πατήσια..-γεωγραφία δεν είναι το φόρτε μου).

Θέλω να πω μοιάζει άβυσσος τo internet, μια μεγάλη τρύπα αγνώστου στη μέση της οθόνης...σαν κι εμάς ένα πράγμα, το σύμπαν, το θεό, το πορτατίφ..

Το θέμα είναι πως όσα γράφεις κινδυνεύουν...να διαβαστούν (γι' αυτό φοβάμαι τα ύψη)
Φόβος, πατήρ πάντων.

Ας εκμεταλευτούμε(πρώτος από όλους εγώ)την ευκαιρία να μοιραστούμε ένα ημερολόγιο(αλήθεια πώς ξεκίνησαν τα blogs?), σα να' τανε προσωπικό κι απόκρυφο..ας μη μας φοβίζει η τρύπα..κούτσα κούτσα, θα γιομίσει.


πόσο ωραία ήταν όταν ήμασταν μικροί κι όλα μας φαίνονταν μεγάλα(εκτός απ' τις στενοχώριες). Κάπου κάπου το χάνουμε νομίζω εκείνο το αγοράκι που κοιτούσε γεμάτο προσμονή και λαχτάρα..ή το κοριτσάκι που στριφογυρνούσε στο κρεβάτι αγκαλιά παρέα με το μαξιλάρι (κ μετά αντε να ξεμπλέξει τα σκεπάσματα, τι μπελάς κι αυτός)..και που τα ήξερε όλα (έτσι κι αλλιώς). Ας θυμόμαστε πού και πού τα δικά μας μικρά αγοράκια και κοριτσάκια (όλοι ευτυχώς είχαμε από ένα).

When you're chewing on life's gristle..δοnt grumble, give a whistle..

and
''..always look on the bright side of life..''
http://www.youtube.com/watch?v=LxQgXgS5G3c

and again

http://www.youtube.com/watch?v=i35WRFDcKGo

Υ.Γ
Πάντα μου άρεσε η παροιμία 'φασούλι το φασούλι, γεμίζει το σακούλι'.



Πάλι κόπηκα στα σήματα. Γι' αυτά αξίζει ολόκληρο post. Πάντως δεν είναι ν' αναρωτιόμαστε γιατί είμαστε πρώτοι σε τροχαία..αφού μαθαίνουμε παπαγαλία την κοινή λογική.

(angry gang of keep left signs)

Έμφοβο απόσπασμα κειμένου

Οι φόβοι καταλήγουν να μας κυριεύουν, να μας ελέγχουν- όχι ανάποδα.

Οι άνθρωποι:

Αργότερα λοιπόν αρχίζουν να φοβούνται αδικαιολόγητα, δημιουργούνται φοβίες, ψυχώσεις…Όλα τα άλλα ζώα ψυχωτικά, ψυχοπαθολογικά συμπεριφέρονται, δηλαδή όλη μας η ψυχοπαθολογία του φόβου είναι προϊόν της ζωικής μας φύσης. Η σιγουριά, η προστασία, η ασφάλεια μετατρέπεται σε αβεβαιότητα, ανασφάλεια, κίνδυνο, φόβο...μετά από λίγο φοβόμαστε και τη σκιά μας…τους συνανθρώπους μας…γι’ αυτό είναι αδύνατος ο εξανθρωπισμός της κοινωνίας, πρέπει πρώτα να εξανθρωπιστεί καθένας ξεχωριστά.

Αντίδοτο είναι σαφώς η αγάπη…όμως επειδή δεν μπορεί να αγαπάμε τους πάντες και να μας αγαπούν όλοι, όταν ούτε καν τους γνωρίζουμε, μόνο άλλο αντίδοτο-λέω- είναι η παιδεία…και σαφώς σε σχέση με την αγάπη είναι ημίμετρο, but it’s the best we’ve got.

Η μεν αγάπη γιατρεύει το πρόβλημα στην πηγή του…εξάλειψη φόβου, ανασφάλειας με την προσφορά ασφάλειας ΑΡΑ 1-1=0 0=ευτυχία??
Η αγάπη είναι-λέω-το πρώτο πράγμα που μας διαχωρίζει από τα ζώα…αν και αυτό είναι συζητήσιμο. Στην αγάπη εμφωλεύει η εγγενής κοινωνικότητα, ανθρώπων-και ζώων??...πάντως εμφανίζεται και αυτή καθαρά συμφεροντολογική, από βιολογικής άποψης(για ζώα και ανθρώπους??), αφού αποσκοπεί στην απόκτηση ασφάλειας...άρα στην επιβίωση.

Η δε παιδεία, (γνώση αλλά κυρίως παιδεία υπό την έννοια της φιλοσοφίας, της προσπάθειας ερμηνείας, εξήγησης των γύρω πραγμάτων), μόνο εργαλείο έχει τη λογική που επίσης μας διαχωρίζει από τα ζώα??…Η λογική είναι απλά αναλγητικό, φάρμακο κι όχι γιατρειά… but again it’s the best we’ve got…

Καταπολεμά τον άμετρο, παράλογο φόβο με τη μετρίαση της άγνοιας. Καταπολεμά την πηγή του φόβου που είναι ..το άγνωστο, αλλά (δευτερογενώς) με ημίμετρα. Με λογικές παραδοχές απόλυτες αλλά συνάμα τόσο εύθραυστες στο αμέσως επόμενο γιατί-..Βάσιμες αλλά και τόσο μετέωρες..στο εκκρεμές της φιλοσοφίας. Εντούτοις προσφέρει πράγματα πολύτιμα, τη σιγουριά, την αυτοπεποίθηση αλλά όχι την ευτυχία- από μόνη της.

Συμπέρασμα 1, ένας υγιής άνθρωπος χρειάζεται σε επάρκεια και αγάπη- για πρωτογενή ασφάλεια…και παιδεία για σιγουριά και μέτρο στον ευρύτερο κοινωνικό βίο. Όμως χωρίς την αγάπη η παιδεία είναι άχρηστη.
Συμπέρασμα 2, σε κάθε περίπτωση τα ζώα ή δεν μπορούν να ‘‘ευτυχήσουν’’ δηλαδή να θεραπεύσουν την ψυχοπαθογένειά* τους ή αν μπορούν είναι μόνο μέσω της αγάπης.

*ως ψυχοπαθογένεια εννοώ την ανυπέρβλητη τάση προς το φόβο, την ανασφάλεια που εξ αντιδιαστολής προσδιορίζεται από την έλλειψη αγάπης.

Για την blogoπυραμίδα επιφυλάσσομαι..ακόμα.

Ένα διαφωτιστικό άρθρο για το Άρθρο 16 και τα ΑΕΙ μας.

Για όσους δε βαρέθηκαν να ασχολούνται, για όσους έχουν συγχυστεί και θέλουν να βγάλουν άκρη, και για όσους δεν το διάβασαν ήδη, προτείνω μια ματιά στο http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_18/02/2007_216511 από την Καθημερινή αυτής της Κυριακής.

Απολυτότητα (μπέρδεμα)

Σε κάθε βήμα ενός συλλογισμού αποδέχεσαι ένα συμπέρασμα. Αυτό από μόνο του καθιστά το επόμενο βήμα του συλλογισμού πιο επισφαλές…και ταυτόχρονα πιο απόλυτο. Γιατί κάθε νέο συμπέρασμα είναι λογική συνέπεια της απόλυτης αποδοχής ενός προηγούμενου, παρόλο που το προηγούμενο διατηρεί ακόμη μια σχετικότητα. Σε ένα συλλογισμό λειτουργεί όμως σαν απρόσωπο δεδομένο - data.

Όσο περισσότερο αμφισβήτησες και επαναπροσδιόρισες τα αυτονόητα, τόσο πιο εποικοδομητική ήταν η σκέψη, τόσο πιο ανοικτός και αμερόληπτος ήσουν απέναντι στο θέμα.

Η απολυτοσύνη πηγάζει από τη φτώχεια στη σκέψη, τη μικροψυχία, τη λογοκρισία.. τα αντίθετα της αμφισβήτησης.

Πολιτικά

Δεν υπάρχει αριστερά και δεξιά, υπάρχει καλύτερα και χειρότερα.

Πολιτικά ημίμετρα και νόμοι αναπάντητοι μας περισσεύουν.
Κάθε κανόνας κρίνεται κι αξιολογείται από την εφαρμογή του…
Όταν καταστρατηγείται κατά βούληση χάνει το νόημά του…ή όταν μένει ανεφάρμοστος… Γιατί άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε.

Μιλώντας για ιδέες
Τι αξία έχει μια ιδεολογία, αν όχι ιδεαλιστική?
Σα να μην ήταν αρκετά ζοφερή η πραγματικότητα, αρκετά πεζή κι αναμενόμενη η συμπεριφορά μας…αρκετά ιδιοτελείς οι πράξεις μας.

Θέλουμε ρεαλισμό και στις ιδέες…?θέλουμε να ναι και εφαρμόσιμες…
Εφαρμόσιμα πρέπει να είναι τα σχέδια, όχι οι ιδέες.


Ο ''αγώνας'' για τις συνειδήσεις του κόσμου μπορεί να διεξαχθεί με μόνο όπλο τη λογική (και αυτή προϋποθέτει την ανιδιοτέλεια).

Η ελληνική κοινωνία έχει μια απίστευτη ικανότητα να σε ξενερώνει.


Πρέπει να έχουμε ένα σύστημα που να μας αφήνει ελεύθερους να βρούμε τους εαυτούς μας. Τίποτα δεν επιβάλλεται.

Όμως το σύστημα αντρώνεται...και πριν καλά καλά το καταλάβουμε μας έχει συμβιβάσει. 'Εχει σφετεριστεί οράματα κι ελευθερίες. Είμαστε δέσμιοι, χαμένοι από χέρι.
Γι’ αυτό και το σύστημα γίνεται εχθρός. Η ελευθερία μας..μας επιβουλεύεται, μας γονατίζει. Αυτοενεχυριαζόμεθα- έχει πει κάποιος.

Να γιατί ο πρέπει να πολεμάμε ''το σύστημα'' ακόμα και σήμερα που είμαστε ''φιλελεύθεροι''...γιατί πολεμάμε τους εαυτούς μας, κι αυτή η μάχη είναι αιώνια.


Οι ''ιδεολόγοι'' ξεκινάνε νομίζοντας ότι μπορούν να κάνουν τη διαφορά...και στην πορεία καταλαβαίνουν ότι μετά βίας μπορούν ν’ αρπάξουν την υστεροφημία.

Dedicated to the Beatles

Αφιερώνω ένα post στους Beatles, το συγκρότημα με το οποίο έχω μεγαλώσει...Για μένα το καλύτερο, και σίγουρα το πιο δημιουργικό, pop-rock συγκρότημα μέχρι σήμερα. Ανοίγω παράλληλα μια καινούργια στήλη όπου κάθε τόσο θα προσθέτω έναν από τους αγαπημένους μου στίχους ή τραγούδια...θεωρώντας ότι ουκ ολίγοι αξίζουν τον κόπο.

Είναι συγκρότημα αδικημένο στην Ελλάδα. Οι Έλληνες πιστεύουν(πολλοί τουλάχιστον) ότι ήταν πολλοί συμβατικοί, γλυκανάλατοι, κοινώς...'φλώροι'. Κι αν κάτι τέτοιο θα μπορούσε να ειπωθεί για ορισμένα-λίγα πάντως-τραγούδια, κυρίως του Paul McCartney, μεγάλο κομμάτι του έργου τους παραμένει άγνωστο, στους περισσότερους θαρρώ...στην Ελλάδα τους επισκίασαν οι Rolling Stones, οι Doors και πολλοί άλλοι σπουδαίοι (μιλώντας εννοείται για ξένα συγκροτήματα), αλλά κατά τη γνώμη μου λιγότερο διαχρονικοί, με μικρότερο μουσικό πλάτος και εξέλιξη (και επειδή ήδη αδικώ πολλούς σπεύδω να διευκρινίσω ότι το σχόλιο αυτό είναι μάλλον παρακινδυνευμένο και άκρως υποκειμενικό).

Παλιότερα, για αρκετό καιρό, αγαπημένο μου τραγούδι ήταν το A Hard day's night. Κάποια στιγμή διάβασα ότι ο John Lennon το είχε γράψει σε μισή ώρα-κατά παραγγελία για την ομώνυμη ταινία. Εκεί ήταν που άρχισα να ανησυχώ για τα γούστα μου...

Η φράση ήταν ένα λογοπαίγνιο που συνήθιζε να λέει ο Ringo Starr, ο drumer του συγκροτήματος, που ελάχιστη συμμετοχή είχε στον τομέα της σύνθεσης (έγραψε το Octopus' Garden και τραγούδησε ένα,δυό ακόμα κομμάτια) αλλά διάνθιζε πολλά τραγούδια με χαριτωμένες ατάκες.

Αποτελεί παρανόηση ότι οι Beatles ήταν επιφανειακοί, μονάχα εμπορικοί. Μπορεί έτσι να ξεκίνησαν...αλλά ο 10 ετής καλλιτεχνικός ''πόλεμος'' και η δυναμική ώσμωση των 4 ιδιοφυών μελών του συγκροτήματος, γονιμοποιήσε μια συνεργασία χωρίς προηγούμενο.

Ήταν σπάνια σύμπτωση. Τέσσερα άτομα ευαίσθητα, πολύπλευρα, αλληλοσυμπληρούμενα και συνάμα απίστευτα ταλαντούχα, ο καθένας με τον τρόπο του.

Ταξικά ο John και ο Paul είχαν αντιθετικό παρελθόν. Ο πρώτος ήταν μεσοαστός από διαλυμένη οικογένεια αφού ο πατέρας του τον παράτησε ενώ η μητέρα του τον παρέδωσε στη φροντίδα της αδερφής της. Ένιωσε από πολύ μικρός συναισθηματικές αλλά όχι υλικές στερήσεις, παρόλο που θεωρείται κατ' εξοχήν εκπρόσωπος της εργατικής τάξης (ειδικά μετά το Working class Hero).

Αντίθετα ο Paul ήταν που γεννήθηκε σε εργατική οικογένεια, ορφανός κι αυτός από μητέρα, αλλά η αγάπη κι η τρυφερότητα ποτέ δεν έλειψε από το σπίτι των McCartney. Έζησε σ' ένα περιβάλλον όπου η μουσική ένωνε τους ανθρώπους κι έμαθε από πολύ μικρός πολλά μουσικά όργανα.

Έτσι διαφαίνεται αργότερα και στη μουσική τους, η ανασφαλής, ωμή, rock φλέβα του John ενώ μια πιο γλυκιά κι αισιόδοξη στον Paul. Κι έτσι εξηγείται η αλληλοκάλυψη...οι βάσεις μιας αδερφικής, παρά τον ανταγωνισμό, φιλίας. Ο καθένας είχε ό,τι έλειπε από τον άλλο.

Όλοι οι Beatles ήταν απ' το Liverpool και μεγάλωσαν με τη μουσική των Little Richard, Jerry Lee Lewis, Roy Orbison, Elvis Presley...είχαν την τύχη να πέσουν πάνω σ' ένα μουσικό και καλλιτεχνικό μεταίχμιο. Άκουγαν κάθε λογής μουσική...rock n' roll, jazz, cabaret, folk blues και είχαν το ελεύθερο να βασιστούν και να...μεγαλουργήσουν πάνω στον επαναστατικό εκείνο ήχο που είχε λανσάρει η πρώιμη 50's rock n' roll.

Οι Beatles ήταν οι πρώτοι που εξέλιξαν τη θεματολογία της μουσικής πέρα από τον έρωτα, τη μόδα, την εφηβεία. Ο John επηρεασμένος πολύ από τον Dylan και αγωνιώντας να εκφράσει τον εσωτερικό του κόσμο έγραψε μερικά από τα πιο δυνατά τραγούδια πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου. Ακόμα και το Help! που κυκλοφόρησε σε light up tempo έκδοση ήταν στην πραγματικότητα μια απελπισμένη έκκληση για βοήθεια από τον John, που ασφυκτιούσε στα κοινωνικά και καλλιτεχνικά καλούπια της show business και που επιθυμούσε διακαώς πνευματική ελευθερία, ψυχική ηρεμία και αγάπη άνευ όρων(κάτι που αργότερα βρήκε στο πρόσωπο της Yoko Ono). Εδώ οφείλονται ίσως και οι πιο σουρεαλιστικές ενδοσκοπήσεις του, στο Nowhere Man όπου φαίνεται η απόγνωση ή στο Strawberry fields forever, που αντανακλούσε την παιδική ηλικία του John, τη νοσταλγία του για τα παιδικά του χρόνια και την ξεγνοιασιά...

Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνος ο John από τα 4 μέλη αποκήρυξε, και σίγουρα απαξίωσε, τις πρώτες εμπορικές δουλειές του(ς) ως αν ''να μην τα έγραψα ποτέ πολλά απ' τα τραγούδια των πρώτων ετών'', στα οποία φοβόταν εκφράσει ελεύθερα όσα αισθανόταν ή σκεφτόταν...
Ο Bob Dylan ήταν καθοριστικός στη ζωή του John. Με τον ελεύθερο, ποιητικό του στίχο τον απελευθέρωσε αφού μέχρι τότε δεν είχε από κάπου να ''πιαστεί''. Μετά την επιρροή του Dylan ο John βρήκε τον εαυτό του, βγήκε ο εσωστρεφής αντιρρησίας, με τη χαμηλή αυτοεκτίμηση...που έγραφε τόσο τραχύ, δραστικό, σπαρακτικό στίχο...κυνικός όταν εξέφραζε οργή, καταθλιπτικός στις φαντασιώσεις, απόκοσμος στις αναζητήσεις του. Ο στίχος του Lennon διακρίνεται από των αλλωνών για τη σαρωτική του ορμή, τον ανεκπλήρωτο πόθο της υπέρβασης.

Η αφίσα που ενέπνευσε το Being for the Benefit of Mr. Kite.(κι άλλο σουρεάλ)

Φροντίζω πάντα και δεν ξεχνώ τον George Harisson αν και είναι εύκολο με την πληθωρικότητα των Lennon-McCartney. Ο George ήταν ίσως ο πιο σταθερός χαρακτήρας από τους 4. Πιο ώριμος από τους άλλους σε μικρή ηλικία, όμως πολλά από τα τραγούδια του έμειναν στα αζήτητα για χρόνια καθώς οι άλλοι δύο τα παρέβλεπαν, σχεδόν τα σνόμπαραν...και ειδικά στην κορύφωση της επιτυχίας τους, όταν ο ανταγωνισμός ήταν πολύ οξυμένος. Ο George είχε την ''κακοτυχία'' να πέσει πάνω στους δύο πιο παραγωγικούς rock συνθέτες του αιώνα. Σαφώς και υστερούσε, όχι τόσο σε ικανότητα, δεξιοτεχνία ή έμπνευση, όσο σε ταχύτητα παραγωγής τραγουδιών. Έγραφε πιο αργά, αλλά τα τραγούδια του ήταν πιο βαθειά, πιο δουλεμένα. Ήταν τελειομανής, εσωστρεφής και ιδιαίτερος καλλιτέχνης...Εξελίχθηκε σε εξαιρετικό συνθέτη, ολοκληρωμένο και βαθυστόχαστο-μυσταγωγικό θα έλεγα. Ενδεικτικά μόνο τα πιο γνωστά του κομμάτια... Here comes the Sun στο Abbey Road, το Something που θεωρείται κορυφαίο ερωτικό τραγούδι, τα My sweet Lord(Harri Krishna) και Within you and without you (από το Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band), κομμάτια ψυχεδελικά με ψήγματα ανατολίτικης σοφίας, δείγματα της επιρροής που δέχτηκε από το διαλογισμό της Ανατολής, ιδιαίτερα το Βουδισμό.

Προπάντων βέβαια για μένα οι Beatles σημαίνουν αναμνήσεις, αθωότητα, τη δική μου παιδική ηλικία...γιατί ακούγοντας αυτούς μεγάλωσα, όσο κι αν φαίνεται παράξενο. Άκουγα κι άλλους, πιο up to date! βέβαια, κι από τότε έχω ακούσει άλλους τόσους. Με κανέναν δεν ταυτίστηκα τόσο, δε ''μοιράστηκα'' τόσα. Σε βαθμό κακουργήματος δηλαδή! Μέχρι και σήμερα παραμένουν το κύριο άκουσμα μου...ανεξάντλητη πηγή μουσικής. Και πράγματι, έγραψαν 208 τραγούδια. Τουλάχιστον το 1/4 είναι για μένα αριστουργηματικά, ενώ όλα έχουν μια αμεσότητα μοναδική...ακόμα και τα ''σαχλά'' και''αφελή'', στα πρώτα βήματα.

Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι τα πρώτα βήματα των Beatles ήταν και πρώτα για όλη τη σύγχρονη pop-rock μουσική και αποτέλεσαν τις βάσεις για σχεδόν όλα τα μετέπειτα genres, παράγωγα του rock n' roll και της jazz.

Κι ακόμα δεν έχω ακούσει ούτε τα μισά τους τραγούδια!

Τέλος
Ειδική μνεία πρέπει να γίνει και στον παραγωγό τους George Martin, καταλυτικό παράγοντα στην επιτυχία τους. Σ' αυτόν οφείλουν τον απαράμιλλο ήχο, την ποιότητα και τις επιτελικές πινελιές σ' όλους τους δίσκους, ιδιαίτερα της μεσαίας περιόδου, όπου κυριαρχούν οι περίπλοκες και τόσο διαπεραστικές ενορχηστρώσεις. Ο ίδιος πριν από λίγους μήνες στα 80 του πια, έβγαλε έναν ακόμα εξαιρετικό δίσκο ονόματι Love. Μια νέα (για μένα άκρως επιτυχημένη) προσέγγιση στα τραγούδια τους με mix των αυθεντικών ηχογραφήσεων του συγκροτήματος.

Η παρουσίαση έγινε στα περίφημα Abbey Road Studios του Λονδίνου, στις 17 Νοεμβρίου 2006.

Και τώρα...καταιγισμός!

Κλείνω με το Lennon γιατί είναι ο αγαπημένος μου.

...ο χώρος μένει αναγκαστικά κενός.., για κάποιο λόγο.

Post για την παιδεία

Μερικές προτάσεις εσωτερικών αλλαγών για την παιδεία:
(και μικρή απάντηση στο post 14/1/2007 που διάβασα στο http://antvol.blogspot.com/)

Kαι δε λέω ότι ανακάλυψα την αμερική, ούτε ότι βρήκα τη λυδία λίθο που τόσοι άλλοι αγνοούν, απλά θέλω να επαναφέρω τη σκέψη στο πώς βελτιώνεται η παιδεία (για να βοηθηθώ κι εγώ δλδ), γιατί όλη η βαβούρα που ακούγετε στα media είναι απελπιστική.



Για να ξεφύγω κι εγώ για λίγο απ' το ποιος φταίει θα αναφερθώ λίγο στο τι φταίει:

Τι έχουμε?(ως επι το πλείστον για να μην αδικήσω)

-Πελώρια Αμφιθέατρα με κακή ακουστική (που και να θες να παρακολουθήσεις σε αποκάμνουν οι περιβαλλοντικές συνθήκες).
-Τμήματα των 100-300 ατόμων, όπου το χάσμα με τον καθηγητή είναι κατα κυριολεξία 20 μέτρα και στην ουσία αγεφύρωτο, καθώς η επικοινωνία θα έπρεπε να γίνεται με τηλεβόα που να διαθέτει μηχανισμό απόκρουσης χαρτοπόλεμου και antiκομματικαflyer mechanism.
-Κομματικές νεολαίες που κυριαρχούν παντού μοιράζοντας μπακαλίστικες σημειώσεις, οργανώνοντας party και πατρωνάροντας φοιτητές, που εντάσσονται σε συνδικαλιστικές παραφυάδες και γίνονται εν πολλοίς...κομματόσκυλα.
Και ποιανών παρακαλώ τα συμφέροντα υπερασπίζονται αυτοί…των φοιτητών ή του εκάστοτε κόμματος, του οργανωμένου συμφέροντος μιας κοινωνικής μερίδας… που τι σχέση έχει με τους φοιτητές?? τι δουλειά έχουν οι φοιτητές να οργανώνονται σε κόμματα δεν το καταλαβαίνω, ειλικρινά...γιατί θα ήμουν υπέρ ενός ενιαίου φοιτητικού κινήματος που πολιτικοποιείται και διεκδικεί το μέλλον του με ζωντάνια και φρεσκάδα….αλλά έτσι απλά εντάσσονται στο κομματικό παιχνίδι της κυρίως πολιτικής σκηνής. Και να πεις πως έχουν πολιτικό λόγο…πάρτη και σημειώσεις πουλάνε…στις συνελεύσεις πλακώνονται.

-Καθηγητές που είτε δεν έρχονται είτε ωχριούν απέναντι στα προβλήματα. Γρήγορα παραιτούνται από οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής-και τι να κάνουν δηλαδή?- υποκύπτουν στα προβλήματα και οδηγούνται στη συνήθη πρακτική της ήσσονος προσπάθειας και της ευνοιοκρατίας (μια μεγάλη μερίδα, για να μην αδικήσω). Κι εδώ είναι που συμφωνώ απόλυτα ότι το πανεπιστήμιο πρέπει να απαγκιστρωθεί από τη δημόσια διοίκηση, χρειάζεται αληθινή αυτονομία για να ναι αξιοκρατικό.

Επόμενο είναι η επαφή των φοιτητών με το αντικείμενο να είναι απρόσωπη και στείρα, οι αίθουσες να αδειάζουν, η αποστήθιση και το σκονάκι να πηγαίνουν σύννεφο(για την λειτουργία του πανεπιστημίου ως ερευνητικό κέντρο ας μη γελάσουμε καλύτερα).

-Υποχρηματοδότηση?, ή τα λεφτά κάνουν φτερά και τα τσεπώνουν οι διάφοροι μεσάζοντες..? Σίγουρα πάντως μπορούν να δοθούν παραπάνω λεφτά, που πάνε όλοι οι φόροι άραγε?



Τι θέλουμε?
-μια διδασκαλία με μεταδοτική και φοιτητές ξύπνιους(κυριολεκτικά)με τα μυαλά στα κάγκελα κι όχι στον καφέ, το πάρτη της Δ.Α.Π (ενδεικτικά), τις δημόσιες σχέσεις με τους συμφοιτητές-συνδικαλιστές.

Τι χρειαζόμαστε? (μεταξύ άλλων)
-μικρότερα τμήματα όπου υπάρχει επαφή καθηγητή-φοιτητή και γίνεται διάλογος (ανάπτυξη κρίσης, προβληματισμού, περιέργειας, αμφισβήτησης, διαλεκτικής).

Παρένθεση:
Πρέπει να συνδέεσαι με το αντικείμενό σου, να ξέρεις να το διαβάζεις.
Πώς να ενδιαφερθεί κανείς (σ' όποια σχολή και να ναι) για ένα απόμακρο, όσο κι απαιτητικό, αντικείμενο...μόνο αν του δώσεις εσύ πρόσωπο θα το αγαπήσεις ποτέ.
Η μάθηση δεν επιβάλλεται, κατακτάται…αλλά πρώτα πρέπει να έχεις το ανάλογο ενδιαφέρον…ζήλο για το αντικείμενό σου. Μα το ενδιαφέρον καλλιεργείται, δε χαρίζεται.

Παιδεία θα πει διέγερση της περιέργειας, καλλιέργεια ενδιαφερόντων, η επιθυμία του μανθάνειν και του εξετάζειν, η ενθάρρυνση της αμφισβήτησης, η προτροπή προς τη γνώση όχι σαν καταναγκαστική εργασία αποκομιδής, αλλά πρώτα να γεννάται στο μαθητή η απορία, το ερώτημα στο οποίο θα αποζητήσει την απάντηση. Αυτά τα πράγματα θέλουν τρόπο, όχι κόπο.


Η διαφωνία μου στα όσα λέτε βρίσκεται στο ότι πιστεύω πως το σπουδαιότερο στοιχείο για μια υγιή κοινωνία είναι η παιδεία των μελών της…σπουδαιότερη διαδικασία και πολυτιμότερη κοινωνική παροχή η παίδευση και η καλλιέργεια αυτών των μελών.

Με ποιον τρόπο η απελευθέρωση της αγοράς στο πανεπιστήμιο θα βελτιώσει την παρεχόμενη παιδεία (για όλους)…δε λέω ότι τώρα είναι δωρεάν, έχετε απόλυτο δίκιο, λέω όμως να την κάνουμε…Επειδή δηλαδή κάτι δυσλειτουργεί το θεωρούμε και αναγκαίο κακό και το θεσμοποιούμε?, ή μάλλον το αποθεσμοποιούμε, γιατί η εκεί πάει το πράγμα…νομίζετε ότι π.χ στην Αγγλία εκτός από τις φωτεινές πανάκριβες εξαιρέσεις που αναφέρατε, τα υπόλοιπα πανεπιστήμια είναι πολύ καλύτερα απ’ τα δικά μας…σας διαβεβαιώ πως δεν είναι…και όλοι οι Άγγλοι φοιτητές τελειώνουν τις σχολές τους καταχρεωμένοι, με υπέρογκα δάνεια και υποθήκες. Και η εκπαίδευση που παίρνουν είναι πολύ μέτρια… Γιατί να μη βελτιώσουμε το δημόσιο πανεπιστήμιο, και όλες τις βαθμίδες δηλαδή, με όποιες αλλαγές χρειάζονται, και την αναθεώρηση του άρθρου ακόμα, αλλά προς το καλύτερο, προς την πραγματική αυτοδιοίκηση, προς τη σωστή αξιολόγηση -άλλος παρεξηγημένος όρος- προς την αναβάθμιση των κτηρίων, προς την αποκομματικοποιήση των πανεπιστημίων, προς την αποσύνδεση του Λυκείου από το πανεπιστήμιο, προς κατάλυση του καθεστώτος των φροντιστηρίων που οδηγεί στην έκπτωση του Λυκείου και την αλλοίωση του δωρεάν χαρακτήρα της παιδείας.

Γιατί δηλαδή, αν αυτονομηθεί κάθε πανεπιστήμιο και λάβει πραγματική αυτοδιοίκηση κάθε πρυτανική αρχή, που θα είναι αυτεξούσια και θα διορίζει αξιοκρατικά καθηγητές και προσωπικό, γιατί φυσικά θα επιθυμεί την αναβάθμιση του πανεπιστημίου της, και αν κάθε πανεπιστήμιο κρίνεται και αξιολογείται με βάση την ποιότητα της κατάρτισης που προσφέρει, δεν δημιουργείται ο υγιής ανταγωνισμός που όλοι επιθυμούμε, τι χρειάζεται η κατάργηση του δημοσίου δωρεάν χαρακτήρα? Αν σε άλλο σημείο είναι αναγκαία η αναθεώρηση του 16, κυριότερα εκείνη του νόμου-πλαίσιο, να γίνει…αλλά η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων πώς βοηθάει?


Αν βάλουμε αυστηρά ακαδημαϊκά για τη λειτουργία των ιδιωτικών πανεπιστημίων κανένα από τα ιδιωτικά κολλέγια και ιδιωτικές σχολές δε θα λειτουργήσουν.

Απ’ αυτό που λέτε στην παράγραφο 6 του άρθρου προκύπτει ότι πρέπει να ανασκευαστεί ο νόμος-πλαίσιο, όχι το κομμάτι που αναφέρεται σε αμιγώς Συνταγματική ρύθμιση..
Με την παρατήρηση στην παράγραφο 7 συμφωνώ απόλυτα με τη διαφορά ότι η αυτή παρατήρηση ισχύει αντίστοιχα και για πιθανά ‘‘ανώτατα’’ ιδιωτικά παραρτήματα με ελλιπή έλεγχο, κριτήρια και προϋποθέσεις.

Μόνος σας απαντάτε ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι κριτήρια, θεσμικό πλαίσιο, υψηλά standard εποπτείας…και ποιος δίνει τα εχέγγυα για τις ιδιωτικές σχολές στην υπάρχουσα πραγματικότητα. Ποιος μας λέει ότι δεν θα ακολουθήσουν την πεπατημένη?...του ελλιπούς ελέγχου… και εν πάση περιπτώσει τι σχέση έχει το Άρθρο 16. Γιατί είστε τόσο σίγουρος ότι θα έρθει εδώ το Harvard και το Cambridge δηλαδή, θα έρθουν μόνο αν υπάρχει κάποια οικονομική και δεν ξέρω τι άλλη σκοπιμότητα, κάποιο κίνητρο, απ’ την καλή τους την καρδιά θα έρθουν?

Και σημειωτέον ότι και στην Αγγλία-Γαλλία π.χ κρατικά είναι τα πανεπιστήμια και με τέτοια βρισκόμαστε αντιμέτωποι, άσχετα αν διαθέτουν πολύ πιο σύγχρονη και λειτουργική νομοθεσία…καμία χώρα από τις πρότυπες στον τομέα της εκπαίδευσης δεν έχει μη κρατικά πανεπιστήμια.

Και στο εξωτερικό κυμαίνεται η ποιότητα των καθηγητών, αλλά η αξιοκρατία σε μια κοινωνία δεν είναι ζήτημα κρατικού ή ιδιωτικού…είναι ζήτημα της κοινωνίας…κι η Ελλάδα βέβαια εδώ πάσχει…Διαφθορά υπάρχει μόνο στο δημόσιο δηλαδή?… ή και στον ιδιωτικό τομέα, αφού και ο τελευταίος εξαρτάται από τον δημόσιο.

Ως προς τα αυτοβελτιούμενα μονοπώλια:
Στην Αγγλία, δύο παραδείγματα κρατικών μονοπωλίων που υπήρξαν άριστα ήταν το NHS (Εθνικό σύστημα Υγείας) και το σιδηροδρομικό δίκτυο…από τη στιγμή που απελευθερώθηκε η αγορά και υποχρηματοδοτήθηκαν… παραπαίουν…και πλέον η ποιότητα των υπηρεσιών από τους διάφορους ιδιώτες δε συγκρίνεται. Επομένως όχι μόνο δεν ενισχύθηκε ένα εθνικό κεφάλαιο, αλλά εξανεμίστηκε.
Βέβαια εκεί υπήρχε το ανάλογο θεσμικό πλαίσιο και η κατάλληλη νοοτροπία…υπέρ των κοινωφελών κρατικών ιδρυμάτων¬ -για τα οποία οι Άγγλοι ήταν περήφανοι, ως λαός πια, κι όχι ως εταιρίες και ιδιώτες..

Και στην Ελλάδα, δεν υπάρχει δημόσιος τομέας που να βελτιώθηκε μέσα απ’ τον ανταγωνισμό με τον ιδιωτικό, αντίθετα παραμελήθηκε, υποχρηματοδοτήθηκε και διαλύθηκε. βλ. δημόσια νοσοκομεία, αερομεταφορές, δημόσιο σχολείο, δημόσια τηλεόραση κλπ.



Συγχέετε την αλλαγή με τη βελτίωση. Η λύση του προβλήματος: η παιδεία είναι μόνο κατ’ επίφαση δωρεάν (που ισχύει), δεν είναι να επισημοποιήσουμε το μη δωρεάν χαρακτήρα, είναι να χτυπήσουμε τις ρίζες του. Να αποσυνδέσουμε τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, να βελτιώσουμε τα ήδη υπάρχοντα πανεπιστήμια και το θεσμικό τους πλαίσιο, να καταπολεμήσουμε τις διοικητικές αγκυλώσεις, το ρουσφέτι …

Με την απελευθέρωσης της αγοράς απλά μεταθέτουμε το πρόβλημα.



Για τα φροντιστήρια:
να υπάρχει ομαλή μετάβαση στο πανεπιστήμιο, όχι ο φροντιστηριακός παροξυσμός των πανελληνίων της 3η Λυκείου που βλάπτει ανεπανόρθωτα το σχολείο.



Άλλωστε
Δεν αντιφάσκουν όσα λέτε παρακάτω με το εισαγωγικό:

''..ίσως κάποτε πρέπει να συζητήσουμε και το γιατί η αναθεώρηση του άρθρου 16 μικρή σημασία έχει. Όπως και η μη αναθεώρησή του. Όπως και οποιαδήποτε συζήτηση που εγκλωβίζεται μόνο σε διατάξεις νόμων, συνταγμάτων και υπερσυνταγμάτων, χωρίς καμία αναφορά στο τι πράγματι συμβαίνει και τι πρέπει να αλλάξει''
Άρα ποιά η χρησιμότητα της αναθεώρησης?, ειδικά εν όψει των όσων προείπα.

To άρθρο όπως είπατε θέτει μια γενική αρχή, ένα πλαίσιο, τη δημόσια δωρεάν παιδεία. Η αλλαγή του δεν θα επιφέρει καμία διαφορά πέρα από την επέκταση του πλαισίου αυτού, σε μη δημόσια, μη δωρεάν παιδεία (μπλέξαμε με τα μη). Όλα τα προβλήματα από κάτω, παραμένουν. Και όσα ιδιωτικά πανεπιστήμια έρθουν εντάσσονται στην ελληνική πραγματικότητα, αυτή χρήζει αλλαγής.

Με τη γενική αρχή της Δωρεάν Παιδείας, που υπερασπίζεται το Σύνταγμα, συμφωνώ.
Λοιπόν η διεύρυνση του άρθρου και η εμπορική απελευθέρωση του κλάδου διόλου δεν εφάπτεται της βελτίωσης των πραγμάτων στη παιδεία..

Little drops of...clarity (No 1: some things just sound..English)

Wars happen because time and time again we forget what matters. With every war we rediscover what really matters.

Τα ιδανικά αναγεννώνται μονάχα όταν τα χρειαζόμαστε. Μετά φθίνουν.

An element of philosophy in knowledge (it's teaching), gives an appetite to learn..
it gives the motivation to learn AND the satisfaction of learning…
otherwise it's just storing information, not learning.

Develop a child's inate curiosity, broaden it..all you have to do. (Για την παιδεία μας)

Happiness is very difficult to find, with or without other people around…

Philosophy is determined only by a philosopher, it only uses logic.

The drive to be somebody against the drive to be yourself.

Universal driving force : need for love

Οι ανατροπές θεωριών,, θέλουν επαναστάτες της σκέψης...(βλ.Einstein)