ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)





«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ



ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

Αλλαγή νοοτροπίας

Από μικρός ακούω για το αιώνιο πρόβλημα της διαφθοράς, ειδικά για τα νοσοκομεία το άκουγα σε καθημερινή βάση λόγω του επαγγέλματος των γονιών (η μητέρα μου εργάζεται σε νοσοκομείο του ΙΚΑ εδώ και 20 χρόνια). Κι έτσι η γκρίνια για τα νοσοκομεία και την κατάντια γιατρών, εταιριών, δημοσίου, γραφειοκρατίας, επιτροπών κπλ έχει γίνει δεύτερη φύση. Τα άκουγα τόσο συχνά που είχαν πάψει να μου κάνουν εντύπωση, απ το πολύ πες πες, κάποια στιγμή συνηθίζεις και δε σου φαίνεται παράξενο.

Η μάνα μου, είναι η κλασσική περίπτωση του δεν τα παίρνω, και επομένως η κύρια πηγή διασκέδασής μου είναι να βλέπω Τριανταφυλλόπουλο κάθε Τρίτη και να τους χαίρομαι που σφάζονται. Μάλλον για να ικανοποιηθεί υποτυπωδώς η ανάγκη της να δει 'απονομή δικαιοσύνης', να χαρεί που είναι νομοταγής. Δε συμφωνώ με τους απανταχου Τριαντ/λους, αλλά απ την άλλη, πώς αλλιώς να χαρεί η γυναίκα, που τα παίρνουν και έχουν και το ύφος το σας τη λέω άσχημα losers, και άστον τον τρελό στην τρέλα του.
Γιατί η νομιμότητα τους ενοχλεί ως νοοτροπία προφανώς. Μα τι μας το παίζουν αυτοί τώρα, νομοταγείς? πουλάνε τρέλα? Αμα πια, που θα μας κάνετε να νοιώθουμε και τύψεις. Και βέβαια όταν θα ρθει η ώρα θα πρέπει κάπως να ζήσουμε κι εμείς. Μετάφραση, να χτίσουμε επιτέλους εκείνο το σπίτι στο Γαλαξίδι(συνήθως τριώροφη βίλα σε καταπατημένο οικοπέδο, 2-3 στρεμμάτων). Αχ κι εκείνο το δάνειο, βραχνάς, κι οι τράπεζες δεν αστειεύονται. Και να πληρώσω και τα φροντιστήρια του Γιαννάκη, και όλα αυτά πώς θα γίνουν αν δε βάλουμε όλοι τον οβολό μας.

Το αίσθημα Δικαίου θυμίζει πια βιομηχανία, ο Τριανταφυλλόπουλος και οι λοιποί της Μιντεοκρατίας, είναι ο μόνος τρόπος να 'βρεις' το δίκιο σου. Με το ίδιο νόμισμα ουσιαστικά, με εκβιασμούς, ότι θα τους ξεσκεπάσεις στο Πανελλήνιο. Και βέβαια από εδώ παράγονται τα διάφορα εξιλαστήρια θύματα, που την πατήσανε, αυτούς που ξέβρασε το σύστημα για να διατηρήσει την ισχύ του.

Θύματα-προϊόντα προς..άγρα τηλεθέασης αλλά και διαιώνισης του εφησυχασμού, ότι νταξει κάτι γίνεται, να είδες αυτόν τον πιάσανε..
Κι αυτά να τα λένε από τους κακομοίρηδες που θα βρεθούν στην αναμονή για τα ράντζα, μέχρι τα πρωτολαμόγια που τα παίρνουν και θέλουν και την ηδονή της διαφυγής αλλά και ήσυχη συνείδηση... Δε βαριέσαι αφού όλοι τα ίδια κάνουν, εγώ ποιος είμαι, ο σουπερμαν. Και όλοι έχουν ένα κοινό παρονομαστή, καταριούνται και κατηγορούν κάποιον άλλο. Κοίτα τους αλήτες λένε όλοι. ΑΧ πατρίδα μου, θύμα σε κάνανε(!)

Άρα μόνο συμπέρασμα είναι ότι Νόμος έχει γίνει ο εκβιασμός. Και εργαλείο της σημερινής 'δικαιοσύνης' μας είναι το πρόσφορο αυτό μέσο.

Είμαι μικρός ακόμα και μιλάω έξω απ το χορό.
Αλλά καταλαβαίνω ότι κάπως πρέπει να γίνει η αρχή. Κάποιος πρέπει να δώσει το καλό παράδειγμα και κάποιος άλλος να τείνει μια χείρα. Το πρόβλημα είναι ότι πουθενά δεν έχουμε παράδειγμα επιτυχούς εφαρμογής ..ελληνικής, έννομης τάξης. Στην πράξη.

Τι να σε κάνει να πιστέψεις ότι έννομη τάξη υπάρχει, λειτουργεί, και αξίζει τον κόπο (του μη λαδώματος)? Τι να σε κάνει να συνειδητοποιήσεις ότι σε αφορά, κι ότι (αν είναι δυνατόν!) σε συμφέρει η έννομη τάξη. Ότι σε συμφέρει οι άλλοι να σε σέβονται κι εσύ αυτούς. Ότι υπάρχει τρόπος να ωφελείς και τον εαυτό σου και τους άλλους.
Χωρίς κάποιο χειροπιαστό παράδειγμα προς μίμηση, δεν υπάρχει και κάποιο προς αποφυγήν. Χωρίς κάποια νομιμότητα να λειτουργεί, δεν υπάρχουν κριτήρια συμπεριφοράς. Καθένας ότι τον φωτίσει ο Κύριος. Πώς να ξεχωρίσει η σωστή από τη λάθος συμπεριφορά και πρακτική. Επομένως σε θαύματα ας μην πιστεύουμε, ας πιστεύουμε στην πράξη.


Κι έτσι κλείνω με το αίτημα κι όχι ευχή, να επαναφέρουμε στις παράνομες συμπεριφορές και στις καταγγελίες τους περιεχόμενο, ουσία, αποτέλεσμα. Η νομιμότητα είναι πάνω από όλα αντίληψη, νοοτροπία, απαραίτητος κοινός τόπος για κάθε ευτυχή (τελικά) κοινωνία. Και νόημα έχει όταν την εν νοούμε, ξέρουμε τι καταγγέλουμε, αναγνωρίζουμε το αγαθό(όχι το τομάρι) που υπερασπιζόμαστε. Και βέβαια όπως σε όλα, νόημα έχει αν αποφασίσουμε να το πάμε μέχρι τέλους το ..εγχείρημα.

Γι αυτό, κι επειδή αυτή η διαμαρτυρία έχει κάτι το ελπιδοφόρο (και κουβαλάει και πολύ πόνο), την υποστηρίζω κι εγώ όπως μπορώ.