Με αφορμή ένα κείμενο που διάβασα στο εξαιρετικό blog του stormrider
Πολύ μικρή αναφορά








Σίγουρα αν το διαβάζεις βάζεις όρια στη ζωή σου, στο τι πρέπει και τι δεν πρέπει να δεις, να ακούσεις, (κατ επέκταση να θες, να σκέφτεσαι, να φοβάσαι, να ελπίζεις, να υπομένεις, να ανέχεσαι, να αντέχεις…)
Οριοθετείς όσα θες, όσα σου τραβάνε την προσοχή, όσα σου επιτρέπουν να ανασαίνεις και μέσα από την ενασχόληση με αυτά βρίσκεις νόημα, σε γεμίζουν- όταν θέτεις όρια λογοκρίνεις κάτι προτού μπορέσεις να το ζήσεις και να συμπεράνεις, αυτολογοκρίνεσαι, αυτοεξορίζεσαι. Αγάπη, λαχτάρα για ζωή θα πει λαμβάνω μέρος σ’ αυτή, δεν παρακολουθώ… Όταν μένεις απλός παρατηρητής δεν είναι υγιές, δεν μπορώ να το εξηγήσω ακριβώς.. Δεν κάνεις όσα θέλεις, δεν ερωτεύεσαι όσα θες(παρά μόνο υπό όρους, με κριτήρια, υπό προϋποθέσεις και συμψηφισμούς-..με έρευνα αγοράς).
Δεν ανοίγεσαι στον κόσμο γύρω σου. Όλα είναι ένα πρέπει κι ένα γιατί, μια ανησυχία γιατί πρέπει, μια ανασφάλεια. (η ανασφάλεια υπάρχει γιατί στην πραγματικότητα τίποτα δεν ‘πρέπει’ και συνεπώς δεν έχεις ποτέ επαρκή στοιχεία για να πείσεις εαυτόν ‘γιατί πρέπει?’)

Κι αυτά (σε μεγάλο βαθμό) τα έχουμε ‘κατορθώσει’ σήμερα, να σκλαβώσουμε εαυτούς. Να πρέπει να είσαι έτσι κι αλλιώς μαζί, να μην ξέρουμε πού πάμε-μόνο πώς θα πάμε και μια ψυχαναγκαστική, (και τελικά εθελόδουλη) ψευδαίσθηση του ‘γιατί’.

Και βέβαια όταν λέω οριοθετείς τι πρέπει και τι δεν πρέπει δεν αναφέρομαι στην ηθική …σε ζητήματα ηθικής όπως πχ ότι τώρα δεν πρέπει να βομβαρδίσουμε μια χώρα…ή να κλέψουμε, ή να καταστρέψουμε, ή να σαμποτάρουμε το μέλλον κάποιου για ίδιον όφελος…δεν εννοώ λογοκρισία της πονηριάς και της ανηθικότητας…εννοώ ακριβώς το αντίθετο, εννοώ λογοκρισία της ευτυχίας, της λαχτάρας για ζωή, της ψυχής, της επιθυμίας, της ανοιχτοκαρδοσύνης(δε βρίσκω άλλη λέξη), του αυθόρμητου( σήμερα έχουμε το ‘image’ του αυθόρμητου), του καινοτόμου, του αυτοδημιούργητου, του ανοικτού μυαλού, της ανάσας, της ανάγκης, της συντροφιάς, της βοήθειας.
Όλων όσων μας κάνουν ανθρώπους. Όλων όσων μας κρατάνε επι της ουσίας απ’ το να κάνουμε ανηθικότητες, απ’ την (κουτο)πονηριά, όλων όσων μας κρατούν εν ζωή. Νομίζω πως το χειρότερο μαρτύριο είναι να έχεις ελευθερία και να μην τολμάς την αντικρίσεις στα μάτια.

ΥΓ
Στα πλαίσια και ως στοιχείο της ταινίας fight club(αφού στην ταινία αποσαφηνίζεται και δίνεται συγκεκριμένο ‘χρώμα’ στην παραπάνω ‘προειδοποίηση’), προσυπογράφω κάθε λέξη της πινακίδας.
(το εφαρμόζω είναι άλλη ιστορία..)