Bloggosourealism Αντί για 5 πράγματα (εκπτώσεις παιδιά, τρεχάτε%

Κατά το ποιήματα για την ποίηση έχουμε και το blog για το blogging

Δεν έχω συνηθίσει να βγάζω τις σκέψεις μου στην οθόνη (ούτε στο σφυρί).


Ό, τι αξιώνομαι και γράφω, όταν με πιάνει ο οίστρος (ευφημισμός του πηγαίου-για μένα τουλάχιστον), το καταγράφω παραδοσιακώ τω τρόπω, σ' ένα μπλοκάκι- με αποτέλεσμα το μπλογκάκι να ναι μουτρωμένο...και να μου παραπονιέται το κακόμοιρο ότι τάχα μου δεν έχω την ίδια οικειότητα μαζί του, όπως με το μπλοκάκι. Κι ενώ πολύ θα το θελα κι εγώ.. Όχι τίποτα άλλο, αλλά, αν δε διατηρείς μια κάποια σχέση..καιεε μια όποια εχεμύθεια με το μπλογκάκι..πού να δεις μπλογκοπροκοπή..εδώ που τα λέμε, πού να δεις προκοπή γενικότερα.

Και πάνω που το λέω, πέφτει ο ουρανός να με καταπλακώσει.

Πάλι ξέχασα να φωνάξω τον υδραυλικό
Αλλά αφού τέτοιος είσαι gnik nusako, καλώς τα λούστηκες..

Όμως να σου..Ξάφνου μέσα απ' το σκοτάδι ξεπροβάλει (λαχανιασμένος και ρακένδυτος-καλά πώς είναι έτσι?), ο από μηχανής Τιτάνας να μηνύσει, <<Νενικήκαμεν!>>..και που' σαι ακόμα.

Αθέμιτος παρέμβαση του έξω κόσμου(earth to gnik..)
Η διαφoρά φοβούμαι πως είναι αυτή η κακούργα η δημοσιότητα... Το μπλογκάκι ενώ έχει κάθε ευγενή πρόθεση, κι ενώ είναι τρισχαριτωμένο και καλοσυνάτο, προκαλεί δέος. Γιατί όμως? γιατί κρατάει ένα τρυπάνι ki ανασκάφτει ανάστροφα(ξξξ)(σαν εκείνον που ξεκινάει να σκάβει με την ελπίδα να βγει στις κάτω χώρες-ή στην Αυστραλία-και καταλήγει στα άνω Πατήσια..-γεωγραφία δεν είναι το φόρτε μου).

Θέλω να πω μοιάζει άβυσσος τo internet, μια μεγάλη τρύπα αγνώστου στη μέση της οθόνης...σαν κι εμάς ένα πράγμα, το σύμπαν, το θεό, το πορτατίφ..

Το θέμα είναι πως όσα γράφεις κινδυνεύουν...να διαβαστούν (γι' αυτό φοβάμαι τα ύψη)
Φόβος, πατήρ πάντων.

Ας εκμεταλευτούμε(πρώτος από όλους εγώ)την ευκαιρία να μοιραστούμε ένα ημερολόγιο(αλήθεια πώς ξεκίνησαν τα blogs?), σα να' τανε προσωπικό κι απόκρυφο..ας μη μας φοβίζει η τρύπα..κούτσα κούτσα, θα γιομίσει.


πόσο ωραία ήταν όταν ήμασταν μικροί κι όλα μας φαίνονταν μεγάλα(εκτός απ' τις στενοχώριες). Κάπου κάπου το χάνουμε νομίζω εκείνο το αγοράκι που κοιτούσε γεμάτο προσμονή και λαχτάρα..ή το κοριτσάκι που στριφογυρνούσε στο κρεβάτι αγκαλιά παρέα με το μαξιλάρι (κ μετά αντε να ξεμπλέξει τα σκεπάσματα, τι μπελάς κι αυτός)..και που τα ήξερε όλα (έτσι κι αλλιώς). Ας θυμόμαστε πού και πού τα δικά μας μικρά αγοράκια και κοριτσάκια (όλοι ευτυχώς είχαμε από ένα).

When you're chewing on life's gristle..δοnt grumble, give a whistle..

and
''..always look on the bright side of life..''
http://www.youtube.com/watch?v=LxQgXgS5G3c

and again

http://www.youtube.com/watch?v=i35WRFDcKGo

Υ.Γ
Πάντα μου άρεσε η παροιμία 'φασούλι το φασούλι, γεμίζει το σακούλι'.



Πάλι κόπηκα στα σήματα. Γι' αυτά αξίζει ολόκληρο post. Πάντως δεν είναι ν' αναρωτιόμαστε γιατί είμαστε πρώτοι σε τροχαία..αφού μαθαίνουμε παπαγαλία την κοινή λογική.

(angry gang of keep left signs)

Έμφοβο απόσπασμα κειμένου

Οι φόβοι καταλήγουν να μας κυριεύουν, να μας ελέγχουν- όχι ανάποδα.

Οι άνθρωποι:

Αργότερα λοιπόν αρχίζουν να φοβούνται αδικαιολόγητα, δημιουργούνται φοβίες, ψυχώσεις…Όλα τα άλλα ζώα ψυχωτικά, ψυχοπαθολογικά συμπεριφέρονται, δηλαδή όλη μας η ψυχοπαθολογία του φόβου είναι προϊόν της ζωικής μας φύσης. Η σιγουριά, η προστασία, η ασφάλεια μετατρέπεται σε αβεβαιότητα, ανασφάλεια, κίνδυνο, φόβο...μετά από λίγο φοβόμαστε και τη σκιά μας…τους συνανθρώπους μας…γι’ αυτό είναι αδύνατος ο εξανθρωπισμός της κοινωνίας, πρέπει πρώτα να εξανθρωπιστεί καθένας ξεχωριστά.

Αντίδοτο είναι σαφώς η αγάπη…όμως επειδή δεν μπορεί να αγαπάμε τους πάντες και να μας αγαπούν όλοι, όταν ούτε καν τους γνωρίζουμε, μόνο άλλο αντίδοτο-λέω- είναι η παιδεία…και σαφώς σε σχέση με την αγάπη είναι ημίμετρο, but it’s the best we’ve got.

Η μεν αγάπη γιατρεύει το πρόβλημα στην πηγή του…εξάλειψη φόβου, ανασφάλειας με την προσφορά ασφάλειας ΑΡΑ 1-1=0 0=ευτυχία??
Η αγάπη είναι-λέω-το πρώτο πράγμα που μας διαχωρίζει από τα ζώα…αν και αυτό είναι συζητήσιμο. Στην αγάπη εμφωλεύει η εγγενής κοινωνικότητα, ανθρώπων-και ζώων??...πάντως εμφανίζεται και αυτή καθαρά συμφεροντολογική, από βιολογικής άποψης(για ζώα και ανθρώπους??), αφού αποσκοπεί στην απόκτηση ασφάλειας...άρα στην επιβίωση.

Η δε παιδεία, (γνώση αλλά κυρίως παιδεία υπό την έννοια της φιλοσοφίας, της προσπάθειας ερμηνείας, εξήγησης των γύρω πραγμάτων), μόνο εργαλείο έχει τη λογική που επίσης μας διαχωρίζει από τα ζώα??…Η λογική είναι απλά αναλγητικό, φάρμακο κι όχι γιατρειά… but again it’s the best we’ve got…

Καταπολεμά τον άμετρο, παράλογο φόβο με τη μετρίαση της άγνοιας. Καταπολεμά την πηγή του φόβου που είναι ..το άγνωστο, αλλά (δευτερογενώς) με ημίμετρα. Με λογικές παραδοχές απόλυτες αλλά συνάμα τόσο εύθραυστες στο αμέσως επόμενο γιατί-..Βάσιμες αλλά και τόσο μετέωρες..στο εκκρεμές της φιλοσοφίας. Εντούτοις προσφέρει πράγματα πολύτιμα, τη σιγουριά, την αυτοπεποίθηση αλλά όχι την ευτυχία- από μόνη της.

Συμπέρασμα 1, ένας υγιής άνθρωπος χρειάζεται σε επάρκεια και αγάπη- για πρωτογενή ασφάλεια…και παιδεία για σιγουριά και μέτρο στον ευρύτερο κοινωνικό βίο. Όμως χωρίς την αγάπη η παιδεία είναι άχρηστη.
Συμπέρασμα 2, σε κάθε περίπτωση τα ζώα ή δεν μπορούν να ‘‘ευτυχήσουν’’ δηλαδή να θεραπεύσουν την ψυχοπαθογένειά* τους ή αν μπορούν είναι μόνο μέσω της αγάπης.

*ως ψυχοπαθογένεια εννοώ την ανυπέρβλητη τάση προς το φόβο, την ανασφάλεια που εξ αντιδιαστολής προσδιορίζεται από την έλλειψη αγάπης.

Για την blogoπυραμίδα επιφυλάσσομαι..ακόμα.

Ένα διαφωτιστικό άρθρο για το Άρθρο 16 και τα ΑΕΙ μας.

Για όσους δε βαρέθηκαν να ασχολούνται, για όσους έχουν συγχυστεί και θέλουν να βγάλουν άκρη, και για όσους δεν το διάβασαν ήδη, προτείνω μια ματιά στο http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_18/02/2007_216511 από την Καθημερινή αυτής της Κυριακής.

Απολυτότητα (μπέρδεμα)

Σε κάθε βήμα ενός συλλογισμού αποδέχεσαι ένα συμπέρασμα. Αυτό από μόνο του καθιστά το επόμενο βήμα του συλλογισμού πιο επισφαλές…και ταυτόχρονα πιο απόλυτο. Γιατί κάθε νέο συμπέρασμα είναι λογική συνέπεια της απόλυτης αποδοχής ενός προηγούμενου, παρόλο που το προηγούμενο διατηρεί ακόμη μια σχετικότητα. Σε ένα συλλογισμό λειτουργεί όμως σαν απρόσωπο δεδομένο - data.

Όσο περισσότερο αμφισβήτησες και επαναπροσδιόρισες τα αυτονόητα, τόσο πιο εποικοδομητική ήταν η σκέψη, τόσο πιο ανοικτός και αμερόληπτος ήσουν απέναντι στο θέμα.

Η απολυτοσύνη πηγάζει από τη φτώχεια στη σκέψη, τη μικροψυχία, τη λογοκρισία.. τα αντίθετα της αμφισβήτησης.

Πολιτικά

Δεν υπάρχει αριστερά και δεξιά, υπάρχει καλύτερα και χειρότερα.

Πολιτικά ημίμετρα και νόμοι αναπάντητοι μας περισσεύουν.
Κάθε κανόνας κρίνεται κι αξιολογείται από την εφαρμογή του…
Όταν καταστρατηγείται κατά βούληση χάνει το νόημά του…ή όταν μένει ανεφάρμοστος… Γιατί άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε.

Μιλώντας για ιδέες
Τι αξία έχει μια ιδεολογία, αν όχι ιδεαλιστική?
Σα να μην ήταν αρκετά ζοφερή η πραγματικότητα, αρκετά πεζή κι αναμενόμενη η συμπεριφορά μας…αρκετά ιδιοτελείς οι πράξεις μας.

Θέλουμε ρεαλισμό και στις ιδέες…?θέλουμε να ναι και εφαρμόσιμες…
Εφαρμόσιμα πρέπει να είναι τα σχέδια, όχι οι ιδέες.


Ο ''αγώνας'' για τις συνειδήσεις του κόσμου μπορεί να διεξαχθεί με μόνο όπλο τη λογική (και αυτή προϋποθέτει την ανιδιοτέλεια).

Η ελληνική κοινωνία έχει μια απίστευτη ικανότητα να σε ξενερώνει.


Πρέπει να έχουμε ένα σύστημα που να μας αφήνει ελεύθερους να βρούμε τους εαυτούς μας. Τίποτα δεν επιβάλλεται.

Όμως το σύστημα αντρώνεται...και πριν καλά καλά το καταλάβουμε μας έχει συμβιβάσει. 'Εχει σφετεριστεί οράματα κι ελευθερίες. Είμαστε δέσμιοι, χαμένοι από χέρι.
Γι’ αυτό και το σύστημα γίνεται εχθρός. Η ελευθερία μας..μας επιβουλεύεται, μας γονατίζει. Αυτοενεχυριαζόμεθα- έχει πει κάποιος.

Να γιατί ο πρέπει να πολεμάμε ''το σύστημα'' ακόμα και σήμερα που είμαστε ''φιλελεύθεροι''...γιατί πολεμάμε τους εαυτούς μας, κι αυτή η μάχη είναι αιώνια.


Οι ''ιδεολόγοι'' ξεκινάνε νομίζοντας ότι μπορούν να κάνουν τη διαφορά...και στην πορεία καταλαβαίνουν ότι μετά βίας μπορούν ν’ αρπάξουν την υστεροφημία.