Dedicated to the Beatles

Αφιερώνω ένα post στους Beatles, το συγκρότημα με το οποίο έχω μεγαλώσει...Για μένα το καλύτερο, και σίγουρα το πιο δημιουργικό, pop-rock συγκρότημα μέχρι σήμερα. Ανοίγω παράλληλα μια καινούργια στήλη όπου κάθε τόσο θα προσθέτω έναν από τους αγαπημένους μου στίχους ή τραγούδια...θεωρώντας ότι ουκ ολίγοι αξίζουν τον κόπο.

Είναι συγκρότημα αδικημένο στην Ελλάδα. Οι Έλληνες πιστεύουν(πολλοί τουλάχιστον) ότι ήταν πολλοί συμβατικοί, γλυκανάλατοι, κοινώς...'φλώροι'. Κι αν κάτι τέτοιο θα μπορούσε να ειπωθεί για ορισμένα-λίγα πάντως-τραγούδια, κυρίως του Paul McCartney, μεγάλο κομμάτι του έργου τους παραμένει άγνωστο, στους περισσότερους θαρρώ...στην Ελλάδα τους επισκίασαν οι Rolling Stones, οι Doors και πολλοί άλλοι σπουδαίοι (μιλώντας εννοείται για ξένα συγκροτήματα), αλλά κατά τη γνώμη μου λιγότερο διαχρονικοί, με μικρότερο μουσικό πλάτος και εξέλιξη (και επειδή ήδη αδικώ πολλούς σπεύδω να διευκρινίσω ότι το σχόλιο αυτό είναι μάλλον παρακινδυνευμένο και άκρως υποκειμενικό).

Παλιότερα, για αρκετό καιρό, αγαπημένο μου τραγούδι ήταν το A Hard day's night. Κάποια στιγμή διάβασα ότι ο John Lennon το είχε γράψει σε μισή ώρα-κατά παραγγελία για την ομώνυμη ταινία. Εκεί ήταν που άρχισα να ανησυχώ για τα γούστα μου...

Η φράση ήταν ένα λογοπαίγνιο που συνήθιζε να λέει ο Ringo Starr, ο drumer του συγκροτήματος, που ελάχιστη συμμετοχή είχε στον τομέα της σύνθεσης (έγραψε το Octopus' Garden και τραγούδησε ένα,δυό ακόμα κομμάτια) αλλά διάνθιζε πολλά τραγούδια με χαριτωμένες ατάκες.

Αποτελεί παρανόηση ότι οι Beatles ήταν επιφανειακοί, μονάχα εμπορικοί. Μπορεί έτσι να ξεκίνησαν...αλλά ο 10 ετής καλλιτεχνικός ''πόλεμος'' και η δυναμική ώσμωση των 4 ιδιοφυών μελών του συγκροτήματος, γονιμοποιήσε μια συνεργασία χωρίς προηγούμενο.

Ήταν σπάνια σύμπτωση. Τέσσερα άτομα ευαίσθητα, πολύπλευρα, αλληλοσυμπληρούμενα και συνάμα απίστευτα ταλαντούχα, ο καθένας με τον τρόπο του.

Ταξικά ο John και ο Paul είχαν αντιθετικό παρελθόν. Ο πρώτος ήταν μεσοαστός από διαλυμένη οικογένεια αφού ο πατέρας του τον παράτησε ενώ η μητέρα του τον παρέδωσε στη φροντίδα της αδερφής της. Ένιωσε από πολύ μικρός συναισθηματικές αλλά όχι υλικές στερήσεις, παρόλο που θεωρείται κατ' εξοχήν εκπρόσωπος της εργατικής τάξης (ειδικά μετά το Working class Hero).

Αντίθετα ο Paul ήταν που γεννήθηκε σε εργατική οικογένεια, ορφανός κι αυτός από μητέρα, αλλά η αγάπη κι η τρυφερότητα ποτέ δεν έλειψε από το σπίτι των McCartney. Έζησε σ' ένα περιβάλλον όπου η μουσική ένωνε τους ανθρώπους κι έμαθε από πολύ μικρός πολλά μουσικά όργανα.

Έτσι διαφαίνεται αργότερα και στη μουσική τους, η ανασφαλής, ωμή, rock φλέβα του John ενώ μια πιο γλυκιά κι αισιόδοξη στον Paul. Κι έτσι εξηγείται η αλληλοκάλυψη...οι βάσεις μιας αδερφικής, παρά τον ανταγωνισμό, φιλίας. Ο καθένας είχε ό,τι έλειπε από τον άλλο.

Όλοι οι Beatles ήταν απ' το Liverpool και μεγάλωσαν με τη μουσική των Little Richard, Jerry Lee Lewis, Roy Orbison, Elvis Presley...είχαν την τύχη να πέσουν πάνω σ' ένα μουσικό και καλλιτεχνικό μεταίχμιο. Άκουγαν κάθε λογής μουσική...rock n' roll, jazz, cabaret, folk blues και είχαν το ελεύθερο να βασιστούν και να...μεγαλουργήσουν πάνω στον επαναστατικό εκείνο ήχο που είχε λανσάρει η πρώιμη 50's rock n' roll.

Οι Beatles ήταν οι πρώτοι που εξέλιξαν τη θεματολογία της μουσικής πέρα από τον έρωτα, τη μόδα, την εφηβεία. Ο John επηρεασμένος πολύ από τον Dylan και αγωνιώντας να εκφράσει τον εσωτερικό του κόσμο έγραψε μερικά από τα πιο δυνατά τραγούδια πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου. Ακόμα και το Help! που κυκλοφόρησε σε light up tempo έκδοση ήταν στην πραγματικότητα μια απελπισμένη έκκληση για βοήθεια από τον John, που ασφυκτιούσε στα κοινωνικά και καλλιτεχνικά καλούπια της show business και που επιθυμούσε διακαώς πνευματική ελευθερία, ψυχική ηρεμία και αγάπη άνευ όρων(κάτι που αργότερα βρήκε στο πρόσωπο της Yoko Ono). Εδώ οφείλονται ίσως και οι πιο σουρεαλιστικές ενδοσκοπήσεις του, στο Nowhere Man όπου φαίνεται η απόγνωση ή στο Strawberry fields forever, που αντανακλούσε την παιδική ηλικία του John, τη νοσταλγία του για τα παιδικά του χρόνια και την ξεγνοιασιά...

Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνος ο John από τα 4 μέλη αποκήρυξε, και σίγουρα απαξίωσε, τις πρώτες εμπορικές δουλειές του(ς) ως αν ''να μην τα έγραψα ποτέ πολλά απ' τα τραγούδια των πρώτων ετών'', στα οποία φοβόταν εκφράσει ελεύθερα όσα αισθανόταν ή σκεφτόταν...
Ο Bob Dylan ήταν καθοριστικός στη ζωή του John. Με τον ελεύθερο, ποιητικό του στίχο τον απελευθέρωσε αφού μέχρι τότε δεν είχε από κάπου να ''πιαστεί''. Μετά την επιρροή του Dylan ο John βρήκε τον εαυτό του, βγήκε ο εσωστρεφής αντιρρησίας, με τη χαμηλή αυτοεκτίμηση...που έγραφε τόσο τραχύ, δραστικό, σπαρακτικό στίχο...κυνικός όταν εξέφραζε οργή, καταθλιπτικός στις φαντασιώσεις, απόκοσμος στις αναζητήσεις του. Ο στίχος του Lennon διακρίνεται από των αλλωνών για τη σαρωτική του ορμή, τον ανεκπλήρωτο πόθο της υπέρβασης.

Η αφίσα που ενέπνευσε το Being for the Benefit of Mr. Kite.(κι άλλο σουρεάλ)

Φροντίζω πάντα και δεν ξεχνώ τον George Harisson αν και είναι εύκολο με την πληθωρικότητα των Lennon-McCartney. Ο George ήταν ίσως ο πιο σταθερός χαρακτήρας από τους 4. Πιο ώριμος από τους άλλους σε μικρή ηλικία, όμως πολλά από τα τραγούδια του έμειναν στα αζήτητα για χρόνια καθώς οι άλλοι δύο τα παρέβλεπαν, σχεδόν τα σνόμπαραν...και ειδικά στην κορύφωση της επιτυχίας τους, όταν ο ανταγωνισμός ήταν πολύ οξυμένος. Ο George είχε την ''κακοτυχία'' να πέσει πάνω στους δύο πιο παραγωγικούς rock συνθέτες του αιώνα. Σαφώς και υστερούσε, όχι τόσο σε ικανότητα, δεξιοτεχνία ή έμπνευση, όσο σε ταχύτητα παραγωγής τραγουδιών. Έγραφε πιο αργά, αλλά τα τραγούδια του ήταν πιο βαθειά, πιο δουλεμένα. Ήταν τελειομανής, εσωστρεφής και ιδιαίτερος καλλιτέχνης...Εξελίχθηκε σε εξαιρετικό συνθέτη, ολοκληρωμένο και βαθυστόχαστο-μυσταγωγικό θα έλεγα. Ενδεικτικά μόνο τα πιο γνωστά του κομμάτια... Here comes the Sun στο Abbey Road, το Something που θεωρείται κορυφαίο ερωτικό τραγούδι, τα My sweet Lord(Harri Krishna) και Within you and without you (από το Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band), κομμάτια ψυχεδελικά με ψήγματα ανατολίτικης σοφίας, δείγματα της επιρροής που δέχτηκε από το διαλογισμό της Ανατολής, ιδιαίτερα το Βουδισμό.

Προπάντων βέβαια για μένα οι Beatles σημαίνουν αναμνήσεις, αθωότητα, τη δική μου παιδική ηλικία...γιατί ακούγοντας αυτούς μεγάλωσα, όσο κι αν φαίνεται παράξενο. Άκουγα κι άλλους, πιο up to date! βέβαια, κι από τότε έχω ακούσει άλλους τόσους. Με κανέναν δεν ταυτίστηκα τόσο, δε ''μοιράστηκα'' τόσα. Σε βαθμό κακουργήματος δηλαδή! Μέχρι και σήμερα παραμένουν το κύριο άκουσμα μου...ανεξάντλητη πηγή μουσικής. Και πράγματι, έγραψαν 208 τραγούδια. Τουλάχιστον το 1/4 είναι για μένα αριστουργηματικά, ενώ όλα έχουν μια αμεσότητα μοναδική...ακόμα και τα ''σαχλά'' και''αφελή'', στα πρώτα βήματα.

Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι τα πρώτα βήματα των Beatles ήταν και πρώτα για όλη τη σύγχρονη pop-rock μουσική και αποτέλεσαν τις βάσεις για σχεδόν όλα τα μετέπειτα genres, παράγωγα του rock n' roll και της jazz.

Κι ακόμα δεν έχω ακούσει ούτε τα μισά τους τραγούδια!

Τέλος
Ειδική μνεία πρέπει να γίνει και στον παραγωγό τους George Martin, καταλυτικό παράγοντα στην επιτυχία τους. Σ' αυτόν οφείλουν τον απαράμιλλο ήχο, την ποιότητα και τις επιτελικές πινελιές σ' όλους τους δίσκους, ιδιαίτερα της μεσαίας περιόδου, όπου κυριαρχούν οι περίπλοκες και τόσο διαπεραστικές ενορχηστρώσεις. Ο ίδιος πριν από λίγους μήνες στα 80 του πια, έβγαλε έναν ακόμα εξαιρετικό δίσκο ονόματι Love. Μια νέα (για μένα άκρως επιτυχημένη) προσέγγιση στα τραγούδια τους με mix των αυθεντικών ηχογραφήσεων του συγκροτήματος.

Η παρουσίαση έγινε στα περίφημα Abbey Road Studios του Λονδίνου, στις 17 Νοεμβρίου 2006.

Και τώρα...καταιγισμός!

Κλείνω με το Lennon γιατί είναι ο αγαπημένος μου.

...ο χώρος μένει αναγκαστικά κενός.., για κάποιο λόγο.

Post για την παιδεία

Μερικές προτάσεις εσωτερικών αλλαγών για την παιδεία:
(και μικρή απάντηση στο post 14/1/2007 που διάβασα στο http://antvol.blogspot.com/)

Kαι δε λέω ότι ανακάλυψα την αμερική, ούτε ότι βρήκα τη λυδία λίθο που τόσοι άλλοι αγνοούν, απλά θέλω να επαναφέρω τη σκέψη στο πώς βελτιώνεται η παιδεία (για να βοηθηθώ κι εγώ δλδ), γιατί όλη η βαβούρα που ακούγετε στα media είναι απελπιστική.



Για να ξεφύγω κι εγώ για λίγο απ' το ποιος φταίει θα αναφερθώ λίγο στο τι φταίει:

Τι έχουμε?(ως επι το πλείστον για να μην αδικήσω)

-Πελώρια Αμφιθέατρα με κακή ακουστική (που και να θες να παρακολουθήσεις σε αποκάμνουν οι περιβαλλοντικές συνθήκες).
-Τμήματα των 100-300 ατόμων, όπου το χάσμα με τον καθηγητή είναι κατα κυριολεξία 20 μέτρα και στην ουσία αγεφύρωτο, καθώς η επικοινωνία θα έπρεπε να γίνεται με τηλεβόα που να διαθέτει μηχανισμό απόκρουσης χαρτοπόλεμου και antiκομματικαflyer mechanism.
-Κομματικές νεολαίες που κυριαρχούν παντού μοιράζοντας μπακαλίστικες σημειώσεις, οργανώνοντας party και πατρωνάροντας φοιτητές, που εντάσσονται σε συνδικαλιστικές παραφυάδες και γίνονται εν πολλοίς...κομματόσκυλα.
Και ποιανών παρακαλώ τα συμφέροντα υπερασπίζονται αυτοί…των φοιτητών ή του εκάστοτε κόμματος, του οργανωμένου συμφέροντος μιας κοινωνικής μερίδας… που τι σχέση έχει με τους φοιτητές?? τι δουλειά έχουν οι φοιτητές να οργανώνονται σε κόμματα δεν το καταλαβαίνω, ειλικρινά...γιατί θα ήμουν υπέρ ενός ενιαίου φοιτητικού κινήματος που πολιτικοποιείται και διεκδικεί το μέλλον του με ζωντάνια και φρεσκάδα….αλλά έτσι απλά εντάσσονται στο κομματικό παιχνίδι της κυρίως πολιτικής σκηνής. Και να πεις πως έχουν πολιτικό λόγο…πάρτη και σημειώσεις πουλάνε…στις συνελεύσεις πλακώνονται.

-Καθηγητές που είτε δεν έρχονται είτε ωχριούν απέναντι στα προβλήματα. Γρήγορα παραιτούνται από οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής-και τι να κάνουν δηλαδή?- υποκύπτουν στα προβλήματα και οδηγούνται στη συνήθη πρακτική της ήσσονος προσπάθειας και της ευνοιοκρατίας (μια μεγάλη μερίδα, για να μην αδικήσω). Κι εδώ είναι που συμφωνώ απόλυτα ότι το πανεπιστήμιο πρέπει να απαγκιστρωθεί από τη δημόσια διοίκηση, χρειάζεται αληθινή αυτονομία για να ναι αξιοκρατικό.

Επόμενο είναι η επαφή των φοιτητών με το αντικείμενο να είναι απρόσωπη και στείρα, οι αίθουσες να αδειάζουν, η αποστήθιση και το σκονάκι να πηγαίνουν σύννεφο(για την λειτουργία του πανεπιστημίου ως ερευνητικό κέντρο ας μη γελάσουμε καλύτερα).

-Υποχρηματοδότηση?, ή τα λεφτά κάνουν φτερά και τα τσεπώνουν οι διάφοροι μεσάζοντες..? Σίγουρα πάντως μπορούν να δοθούν παραπάνω λεφτά, που πάνε όλοι οι φόροι άραγε?



Τι θέλουμε?
-μια διδασκαλία με μεταδοτική και φοιτητές ξύπνιους(κυριολεκτικά)με τα μυαλά στα κάγκελα κι όχι στον καφέ, το πάρτη της Δ.Α.Π (ενδεικτικά), τις δημόσιες σχέσεις με τους συμφοιτητές-συνδικαλιστές.

Τι χρειαζόμαστε? (μεταξύ άλλων)
-μικρότερα τμήματα όπου υπάρχει επαφή καθηγητή-φοιτητή και γίνεται διάλογος (ανάπτυξη κρίσης, προβληματισμού, περιέργειας, αμφισβήτησης, διαλεκτικής).

Παρένθεση:
Πρέπει να συνδέεσαι με το αντικείμενό σου, να ξέρεις να το διαβάζεις.
Πώς να ενδιαφερθεί κανείς (σ' όποια σχολή και να ναι) για ένα απόμακρο, όσο κι απαιτητικό, αντικείμενο...μόνο αν του δώσεις εσύ πρόσωπο θα το αγαπήσεις ποτέ.
Η μάθηση δεν επιβάλλεται, κατακτάται…αλλά πρώτα πρέπει να έχεις το ανάλογο ενδιαφέρον…ζήλο για το αντικείμενό σου. Μα το ενδιαφέρον καλλιεργείται, δε χαρίζεται.

Παιδεία θα πει διέγερση της περιέργειας, καλλιέργεια ενδιαφερόντων, η επιθυμία του μανθάνειν και του εξετάζειν, η ενθάρρυνση της αμφισβήτησης, η προτροπή προς τη γνώση όχι σαν καταναγκαστική εργασία αποκομιδής, αλλά πρώτα να γεννάται στο μαθητή η απορία, το ερώτημα στο οποίο θα αποζητήσει την απάντηση. Αυτά τα πράγματα θέλουν τρόπο, όχι κόπο.


Η διαφωνία μου στα όσα λέτε βρίσκεται στο ότι πιστεύω πως το σπουδαιότερο στοιχείο για μια υγιή κοινωνία είναι η παιδεία των μελών της…σπουδαιότερη διαδικασία και πολυτιμότερη κοινωνική παροχή η παίδευση και η καλλιέργεια αυτών των μελών.

Με ποιον τρόπο η απελευθέρωση της αγοράς στο πανεπιστήμιο θα βελτιώσει την παρεχόμενη παιδεία (για όλους)…δε λέω ότι τώρα είναι δωρεάν, έχετε απόλυτο δίκιο, λέω όμως να την κάνουμε…Επειδή δηλαδή κάτι δυσλειτουργεί το θεωρούμε και αναγκαίο κακό και το θεσμοποιούμε?, ή μάλλον το αποθεσμοποιούμε, γιατί η εκεί πάει το πράγμα…νομίζετε ότι π.χ στην Αγγλία εκτός από τις φωτεινές πανάκριβες εξαιρέσεις που αναφέρατε, τα υπόλοιπα πανεπιστήμια είναι πολύ καλύτερα απ’ τα δικά μας…σας διαβεβαιώ πως δεν είναι…και όλοι οι Άγγλοι φοιτητές τελειώνουν τις σχολές τους καταχρεωμένοι, με υπέρογκα δάνεια και υποθήκες. Και η εκπαίδευση που παίρνουν είναι πολύ μέτρια… Γιατί να μη βελτιώσουμε το δημόσιο πανεπιστήμιο, και όλες τις βαθμίδες δηλαδή, με όποιες αλλαγές χρειάζονται, και την αναθεώρηση του άρθρου ακόμα, αλλά προς το καλύτερο, προς την πραγματική αυτοδιοίκηση, προς τη σωστή αξιολόγηση -άλλος παρεξηγημένος όρος- προς την αναβάθμιση των κτηρίων, προς την αποκομματικοποιήση των πανεπιστημίων, προς την αποσύνδεση του Λυκείου από το πανεπιστήμιο, προς κατάλυση του καθεστώτος των φροντιστηρίων που οδηγεί στην έκπτωση του Λυκείου και την αλλοίωση του δωρεάν χαρακτήρα της παιδείας.

Γιατί δηλαδή, αν αυτονομηθεί κάθε πανεπιστήμιο και λάβει πραγματική αυτοδιοίκηση κάθε πρυτανική αρχή, που θα είναι αυτεξούσια και θα διορίζει αξιοκρατικά καθηγητές και προσωπικό, γιατί φυσικά θα επιθυμεί την αναβάθμιση του πανεπιστημίου της, και αν κάθε πανεπιστήμιο κρίνεται και αξιολογείται με βάση την ποιότητα της κατάρτισης που προσφέρει, δεν δημιουργείται ο υγιής ανταγωνισμός που όλοι επιθυμούμε, τι χρειάζεται η κατάργηση του δημοσίου δωρεάν χαρακτήρα? Αν σε άλλο σημείο είναι αναγκαία η αναθεώρηση του 16, κυριότερα εκείνη του νόμου-πλαίσιο, να γίνει…αλλά η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων πώς βοηθάει?


Αν βάλουμε αυστηρά ακαδημαϊκά για τη λειτουργία των ιδιωτικών πανεπιστημίων κανένα από τα ιδιωτικά κολλέγια και ιδιωτικές σχολές δε θα λειτουργήσουν.

Απ’ αυτό που λέτε στην παράγραφο 6 του άρθρου προκύπτει ότι πρέπει να ανασκευαστεί ο νόμος-πλαίσιο, όχι το κομμάτι που αναφέρεται σε αμιγώς Συνταγματική ρύθμιση..
Με την παρατήρηση στην παράγραφο 7 συμφωνώ απόλυτα με τη διαφορά ότι η αυτή παρατήρηση ισχύει αντίστοιχα και για πιθανά ‘‘ανώτατα’’ ιδιωτικά παραρτήματα με ελλιπή έλεγχο, κριτήρια και προϋποθέσεις.

Μόνος σας απαντάτε ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι κριτήρια, θεσμικό πλαίσιο, υψηλά standard εποπτείας…και ποιος δίνει τα εχέγγυα για τις ιδιωτικές σχολές στην υπάρχουσα πραγματικότητα. Ποιος μας λέει ότι δεν θα ακολουθήσουν την πεπατημένη?...του ελλιπούς ελέγχου… και εν πάση περιπτώσει τι σχέση έχει το Άρθρο 16. Γιατί είστε τόσο σίγουρος ότι θα έρθει εδώ το Harvard και το Cambridge δηλαδή, θα έρθουν μόνο αν υπάρχει κάποια οικονομική και δεν ξέρω τι άλλη σκοπιμότητα, κάποιο κίνητρο, απ’ την καλή τους την καρδιά θα έρθουν?

Και σημειωτέον ότι και στην Αγγλία-Γαλλία π.χ κρατικά είναι τα πανεπιστήμια και με τέτοια βρισκόμαστε αντιμέτωποι, άσχετα αν διαθέτουν πολύ πιο σύγχρονη και λειτουργική νομοθεσία…καμία χώρα από τις πρότυπες στον τομέα της εκπαίδευσης δεν έχει μη κρατικά πανεπιστήμια.

Και στο εξωτερικό κυμαίνεται η ποιότητα των καθηγητών, αλλά η αξιοκρατία σε μια κοινωνία δεν είναι ζήτημα κρατικού ή ιδιωτικού…είναι ζήτημα της κοινωνίας…κι η Ελλάδα βέβαια εδώ πάσχει…Διαφθορά υπάρχει μόνο στο δημόσιο δηλαδή?… ή και στον ιδιωτικό τομέα, αφού και ο τελευταίος εξαρτάται από τον δημόσιο.

Ως προς τα αυτοβελτιούμενα μονοπώλια:
Στην Αγγλία, δύο παραδείγματα κρατικών μονοπωλίων που υπήρξαν άριστα ήταν το NHS (Εθνικό σύστημα Υγείας) και το σιδηροδρομικό δίκτυο…από τη στιγμή που απελευθερώθηκε η αγορά και υποχρηματοδοτήθηκαν… παραπαίουν…και πλέον η ποιότητα των υπηρεσιών από τους διάφορους ιδιώτες δε συγκρίνεται. Επομένως όχι μόνο δεν ενισχύθηκε ένα εθνικό κεφάλαιο, αλλά εξανεμίστηκε.
Βέβαια εκεί υπήρχε το ανάλογο θεσμικό πλαίσιο και η κατάλληλη νοοτροπία…υπέρ των κοινωφελών κρατικών ιδρυμάτων¬ -για τα οποία οι Άγγλοι ήταν περήφανοι, ως λαός πια, κι όχι ως εταιρίες και ιδιώτες..

Και στην Ελλάδα, δεν υπάρχει δημόσιος τομέας που να βελτιώθηκε μέσα απ’ τον ανταγωνισμό με τον ιδιωτικό, αντίθετα παραμελήθηκε, υποχρηματοδοτήθηκε και διαλύθηκε. βλ. δημόσια νοσοκομεία, αερομεταφορές, δημόσιο σχολείο, δημόσια τηλεόραση κλπ.



Συγχέετε την αλλαγή με τη βελτίωση. Η λύση του προβλήματος: η παιδεία είναι μόνο κατ’ επίφαση δωρεάν (που ισχύει), δεν είναι να επισημοποιήσουμε το μη δωρεάν χαρακτήρα, είναι να χτυπήσουμε τις ρίζες του. Να αποσυνδέσουμε τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, να βελτιώσουμε τα ήδη υπάρχοντα πανεπιστήμια και το θεσμικό τους πλαίσιο, να καταπολεμήσουμε τις διοικητικές αγκυλώσεις, το ρουσφέτι …

Με την απελευθέρωσης της αγοράς απλά μεταθέτουμε το πρόβλημα.



Για τα φροντιστήρια:
να υπάρχει ομαλή μετάβαση στο πανεπιστήμιο, όχι ο φροντιστηριακός παροξυσμός των πανελληνίων της 3η Λυκείου που βλάπτει ανεπανόρθωτα το σχολείο.



Άλλωστε
Δεν αντιφάσκουν όσα λέτε παρακάτω με το εισαγωγικό:

''..ίσως κάποτε πρέπει να συζητήσουμε και το γιατί η αναθεώρηση του άρθρου 16 μικρή σημασία έχει. Όπως και η μη αναθεώρησή του. Όπως και οποιαδήποτε συζήτηση που εγκλωβίζεται μόνο σε διατάξεις νόμων, συνταγμάτων και υπερσυνταγμάτων, χωρίς καμία αναφορά στο τι πράγματι συμβαίνει και τι πρέπει να αλλάξει''
Άρα ποιά η χρησιμότητα της αναθεώρησης?, ειδικά εν όψει των όσων προείπα.

To άρθρο όπως είπατε θέτει μια γενική αρχή, ένα πλαίσιο, τη δημόσια δωρεάν παιδεία. Η αλλαγή του δεν θα επιφέρει καμία διαφορά πέρα από την επέκταση του πλαισίου αυτού, σε μη δημόσια, μη δωρεάν παιδεία (μπλέξαμε με τα μη). Όλα τα προβλήματα από κάτω, παραμένουν. Και όσα ιδιωτικά πανεπιστήμια έρθουν εντάσσονται στην ελληνική πραγματικότητα, αυτή χρήζει αλλαγής.

Με τη γενική αρχή της Δωρεάν Παιδείας, που υπερασπίζεται το Σύνταγμα, συμφωνώ.
Λοιπόν η διεύρυνση του άρθρου και η εμπορική απελευθέρωση του κλάδου διόλου δεν εφάπτεται της βελτίωσης των πραγμάτων στη παιδεία..

Little drops of...clarity (No 1: some things just sound..English)

Wars happen because time and time again we forget what matters. With every war we rediscover what really matters.

Τα ιδανικά αναγεννώνται μονάχα όταν τα χρειαζόμαστε. Μετά φθίνουν.

An element of philosophy in knowledge (it's teaching), gives an appetite to learn..
it gives the motivation to learn AND the satisfaction of learning…
otherwise it's just storing information, not learning.

Develop a child's inate curiosity, broaden it..all you have to do. (Για την παιδεία μας)

Happiness is very difficult to find, with or without other people around…

Philosophy is determined only by a philosopher, it only uses logic.

The drive to be somebody against the drive to be yourself.

Universal driving force : need for love

Οι ανατροπές θεωριών,, θέλουν επαναστάτες της σκέψης...(βλ.Einstein)