Γίνεται?

Με αφορμή το κείμενο του etalon

''Σα μια παρεα μεσημερι καλοκαιριου σε μια ακτη. Μαζι αλλα και διαφορετικοι. Ειναι χρησιμες αυτες οι αναπνοες της, "μη ζωης". Γιατι η παρατηρηση δεν ειναι ζωη. Μπορει να ειναι σοφια, αλλα με τιποτε δεν ειναι ζωη. Σε ποια σχολεία, σε πια ακριβα κολλέγια, σε ποιο τόπο διδασκουν τον τρόπο να εισαι "σε ζωη" και ταυτόχρονα να μπορεις να το αναλύσεις κιόλας? Η μήπως αυτο ειναι η ωρίμανση? Τα γεράματα? Η μήπως αυτο απο μόνο του ειναι η διαδικασία ζωής? Μόλις αρχίσεις να ψιλιάζεσαι το νόημα να αρχίζεις και την προετοιμασία για την διαδικασία της πτωσης?
Κι αλήθεια ειναι ο θάνατος προσγείωση η μήπως απογείωση?
Γιατι κανεις δεν εχει απαντήσεις? Ποιος μας κρυβει την γνωση του μετα?''

Γίνεται? ρωτάω τον εαυτό μου, κάθε φορά που περνάω τις σκέψεις μου για 'ζωή'. Κι αναρωτιέμαι, με αφορμή ένα αγιάτρευτο κόλλημα με την ανάλυση. Θεωρητικά όποιος έχει κάνει ψυχοθεραπεία έχει βρει τον τρόπο και να ζει και να αναλύει τη ζωή του ταυτόχρονα. Έχει την ικανότητα να κάνει τον εαυτό του πιο ευτυχισμένο(?) με όπλο την αυτοανάλυσή του.

Μήπως όμως όσοι κάνουν ψυχοθεραπεία ή γενικά στηρίζονται σε ψυχολογικές τεχνικές 'δε ζουν'?(βάσει του παραπάνω αποσπάσματος, με το οποίο τείνω να συμφωνήσω). Δε σκοτώνει ένα κομμάτι από τη δεκτικότητα, το αυθόρμητο, το αγνό και το καινούργιο αυτή η ψυχική 'πειθαρχία'? Ή μήπως με τον καιρό, με εσωτερικές διεργασίες και κόπο βρίσκουν ένα νέο, βελτιωμένο εαυτό? τον αληθινό ίσως? Καταφέρνουν πράγματι να ξανανοιώσουν και να κάνουν μια νέα αρχή?

Το λέω αυτό γιατί όπως το βλέπω, 'ζεις' με τη ματιά της παιδικής ηλικίας, τη ματιά που πρωταντίκρισε και συνέλαβε τον κόσμο με ένα δικό της μοναδικό τρόπο. Και διαμόρφωσε το είναι μας. Κανένα παιδί δεν έχει ιδέα από ψυχανάλυση γιατί, (εκτός των άλλων) υπό την προστασία της οικογένειας και της ξεγνοιασιάς, δεν τη χρειάζεται. Διαμορφώνεται από τον αυθόρμητο συνδυασμό γονιδίων και περιβάλλοντος. Καθώς μεγαλώνει όμως, έρχεται αντιμέτωπος με τα κουσούρια που η ίδια προστασία δεν άφηνε να φανούν. Αν τα κουσούρια είναι μεγάλα, μπορεί να είναι ανίκανος να ευτυχήσει, και να αναγκαστεί να στραφεί προς τα μέσα, να παλέψει για να αναθεωρήσει τον εαυτό του.

Μπορεί όμως να 'ζήσει' αληθινά το ίδιο, ενήλικο πια παιδί, έχοντας, με τη βοήθεια της ψυχολογίας, αναθεωρήσει τον εαυτό του?

Το ερώτημα είναι κατά βάση, αλλάζει ο άνθρωπος, ή κατασκευάζει μια νέα περσόνα ως αναλυτής του εαυτού του, ανίκανη να 'ζήσει'. Μήπως μόνο με την τέλεια βίωση των δυσκολιών μπορείς να πεις ότι έχεις ζήσει?
Τα ερωτήματα είναι μάλλον ρητορικά, καταλήγουν στην αξία ή μη της ψυχανάλυσης.