Bloggosourealism Αντί για 5 πράγματα (εκπτώσεις παιδιά, τρεχάτε%

Κατά το ποιήματα για την ποίηση έχουμε και το blog για το blogging

Δεν έχω συνηθίσει να βγάζω τις σκέψεις μου στην οθόνη (ούτε στο σφυρί).


Ό, τι αξιώνομαι και γράφω, όταν με πιάνει ο οίστρος (ευφημισμός του πηγαίου-για μένα τουλάχιστον), το καταγράφω παραδοσιακώ τω τρόπω, σ' ένα μπλοκάκι- με αποτέλεσμα το μπλογκάκι να ναι μουτρωμένο...και να μου παραπονιέται το κακόμοιρο ότι τάχα μου δεν έχω την ίδια οικειότητα μαζί του, όπως με το μπλοκάκι. Κι ενώ πολύ θα το θελα κι εγώ.. Όχι τίποτα άλλο, αλλά, αν δε διατηρείς μια κάποια σχέση..καιεε μια όποια εχεμύθεια με το μπλογκάκι..πού να δεις μπλογκοπροκοπή..εδώ που τα λέμε, πού να δεις προκοπή γενικότερα.

Και πάνω που το λέω, πέφτει ο ουρανός να με καταπλακώσει.

Πάλι ξέχασα να φωνάξω τον υδραυλικό
Αλλά αφού τέτοιος είσαι gnik nusako, καλώς τα λούστηκες..

Όμως να σου..Ξάφνου μέσα απ' το σκοτάδι ξεπροβάλει (λαχανιασμένος και ρακένδυτος-καλά πώς είναι έτσι?), ο από μηχανής Τιτάνας να μηνύσει, <<Νενικήκαμεν!>>..και που' σαι ακόμα.

Αθέμιτος παρέμβαση του έξω κόσμου(earth to gnik..)
Η διαφoρά φοβούμαι πως είναι αυτή η κακούργα η δημοσιότητα... Το μπλογκάκι ενώ έχει κάθε ευγενή πρόθεση, κι ενώ είναι τρισχαριτωμένο και καλοσυνάτο, προκαλεί δέος. Γιατί όμως? γιατί κρατάει ένα τρυπάνι ki ανασκάφτει ανάστροφα(ξξξ)(σαν εκείνον που ξεκινάει να σκάβει με την ελπίδα να βγει στις κάτω χώρες-ή στην Αυστραλία-και καταλήγει στα άνω Πατήσια..-γεωγραφία δεν είναι το φόρτε μου).

Θέλω να πω μοιάζει άβυσσος τo internet, μια μεγάλη τρύπα αγνώστου στη μέση της οθόνης...σαν κι εμάς ένα πράγμα, το σύμπαν, το θεό, το πορτατίφ..

Το θέμα είναι πως όσα γράφεις κινδυνεύουν...να διαβαστούν (γι' αυτό φοβάμαι τα ύψη)
Φόβος, πατήρ πάντων.

Ας εκμεταλευτούμε(πρώτος από όλους εγώ)την ευκαιρία να μοιραστούμε ένα ημερολόγιο(αλήθεια πώς ξεκίνησαν τα blogs?), σα να' τανε προσωπικό κι απόκρυφο..ας μη μας φοβίζει η τρύπα..κούτσα κούτσα, θα γιομίσει.


πόσο ωραία ήταν όταν ήμασταν μικροί κι όλα μας φαίνονταν μεγάλα(εκτός απ' τις στενοχώριες). Κάπου κάπου το χάνουμε νομίζω εκείνο το αγοράκι που κοιτούσε γεμάτο προσμονή και λαχτάρα..ή το κοριτσάκι που στριφογυρνούσε στο κρεβάτι αγκαλιά παρέα με το μαξιλάρι (κ μετά αντε να ξεμπλέξει τα σκεπάσματα, τι μπελάς κι αυτός)..και που τα ήξερε όλα (έτσι κι αλλιώς). Ας θυμόμαστε πού και πού τα δικά μας μικρά αγοράκια και κοριτσάκια (όλοι ευτυχώς είχαμε από ένα).

When you're chewing on life's gristle..δοnt grumble, give a whistle..

and
''..always look on the bright side of life..''
http://www.youtube.com/watch?v=LxQgXgS5G3c

and again

http://www.youtube.com/watch?v=i35WRFDcKGo

Υ.Γ
Πάντα μου άρεσε η παροιμία 'φασούλι το φασούλι, γεμίζει το σακούλι'.



Πάλι κόπηκα στα σήματα. Γι' αυτά αξίζει ολόκληρο post. Πάντως δεν είναι ν' αναρωτιόμαστε γιατί είμαστε πρώτοι σε τροχαία..αφού μαθαίνουμε παπαγαλία την κοινή λογική.

(angry gang of keep left signs)