Αφιερώνω ένα post στους Beatles, το συγκρότημα με το οποίο έχω μεγαλώσει...Για μένα το καλύτερο, και σίγουρα το πιο δημιουργικό, pop-rock συγκρότημα μέχρι σήμερα. Ανοίγω παράλληλα μια καινούργια στήλη όπου κάθε τόσο θα προσθέτω έναν από τους αγαπημένους μου στίχους ή τραγούδια...θεωρώντας ότι ουκ ολίγοι αξίζουν τον κόπο.
Είναι συγκρότημα αδικημένο στην Ελλάδα. Οι Έλληνες πιστεύουν(πολλοί τουλάχιστον) ότι ήταν πολλοί συμβατικοί, γλυκανάλατοι, κοινώς...'φλώροι'. Κι αν κάτι τέτοιο θα μπορούσε να ειπωθεί για ορισμένα-λίγα πάντως-τραγούδια, κυρίως του Paul McCartney, μεγάλο κομμάτι του έργου τους παραμένει άγνωστο, στους περισσότερους θαρρώ...στην Ελλάδα τους επισκίασαν οι Rolling Stones, οι Doors και πολλοί άλλοι σπουδαίοι (μιλώντας εννοείται για ξένα συγκροτήματα), αλλά κατά τη γνώμη μου λιγότερο διαχρονικοί, με μικρότερο μουσικό πλάτος και εξέλιξη (και επειδή ήδη αδικώ πολλούς σπεύδω να διευκρινίσω ότι το σχόλιο αυτό είναι μάλλον παρακινδυνευμένο και άκρως υποκειμενικό).
Όλοι οι Beatles ήταν απ' το Liverpool και μεγάλωσαν με τη μουσική των Little Richard, Jerry Lee Lewis, Roy Orbison, Elvis Presley...είχαν την τύχη να πέσουν πάνω σ' ένα μουσικό και καλλιτεχνικό μεταίχμιο. Άκουγαν κάθε λογής μουσική...rock n' roll, jazz, cabaret, folk blues και είχαν το ελεύθερο να βασιστούν και να...μεγαλουργήσουν πάνω στον επαναστατικό εκείνο ήχο που είχε λανσάρει η πρώιμη 50's rock n' roll.
Ο Bob Dylan ήταν καθοριστικός στη ζωή του John. Με τον ελεύθερο, ποιητικό του στίχο τον απελευθέρωσε αφού μέχρι τότε δεν είχε από κάπου να ''πιαστεί''. Μετά την επιρροή του Dylan ο John βρήκε τον εαυτό του, βγήκε ο εσωστρεφής αντιρρησίας, με τη χαμηλή αυτοεκτίμηση...που έγραφε τόσο τραχύ, δραστικό, σπαρακτικό στίχο...κυνικός όταν εξέφραζε οργή, καταθλιπτικός στις φαντασιώσεις, απόκοσμος στις αναζητήσεις του. Ο στίχος του Lennon διακρίνεται από των αλλωνών για τη σαρωτική του ορμή, τον ανεκπλήρωτο πόθο της υπέρβασης.
Τέλος
Ειδική μνεία πρέπει να γίνει και στον παραγωγό τους George Martin, καταλυτικό παράγοντα στην επιτυχία τους. Σ' αυτόν οφείλουν τον απαράμιλλο ήχο, την ποιότητα και τις επιτελικές πινελιές σ' όλους τους δίσκους, ιδιαίτερα της μεσαίας περιόδου, όπου κυριαρχούν οι περίπλοκες και τόσο διαπεραστικές ενορχηστρώσεις. Ο ίδιος πριν από λίγους μήνες στα 80 του πια, έβγαλε έναν ακόμα εξαιρετικό δίσκο ονόματι Love. Μια νέα (για μένα άκρως επιτυχημένη) προσέγγιση στα τραγούδια τους με mix των αυθεντικών ηχογραφήσεων του συγκροτήματος.
Κλείνω με το Lennon γιατί είναι ο αγαπημένος μου.
Παλιότερα, για αρκετό καιρό, αγαπημένο μου τραγούδι ήταν το A Hard day's night. Κάποια στιγμή διάβασα ότι ο John Lennon το είχε γράψει σε μισή ώρα-κατά παραγγελία για την ομώνυμη ταινία. Εκεί ήταν που άρχισα να ανησυχώ για τα γούστα μου...
Η φράση ήταν ένα λογοπαίγνιο που συνήθιζε να λέει ο Ringo Starr, ο drumer του συγκροτήματος, που ελάχιστη συμμετοχή είχε στον τομέα της σύνθεσης (έγραψε το Octopus' Garden και τραγούδησε ένα,δυό ακόμα κομμάτια) αλλά διάνθιζε πολλά τραγούδια με χαριτωμένες ατάκες.
Αποτελεί παρανόηση ότι οι Beatles ήταν επιφανειακοί, μονάχα εμπορικοί. Μπορεί έτσι να ξεκίνησαν...αλλά ο 10 ετής καλλιτεχνικός ''πόλεμος'' και η δυναμική ώσμωση των 4 ιδιοφυών μελών του συγκροτήματος, γονιμοποιήσε μια συνεργασία χωρίς προηγούμενο.
Ήταν σπάνια σύμπτωση. Τέσσερα άτομα ευαίσθητα, πολύπλευρα, αλληλοσυμπληρούμενα και συνάμα απίστευτα ταλαντούχα, ο καθένας με τον τρόπο του.
Ταξικά ο John και ο Paul είχαν αντιθετικό παρελθόν. Ο πρώτος ήταν μεσοαστός από διαλυμένη οικογένεια αφού ο πατέρας του τον παράτησε ενώ η μητέρα του τον παρέδωσε στη φροντίδα της αδερφής της. Ένιωσε από πολύ μικρός συναισθηματικές αλλά όχι υλικές στερήσεις, παρόλο που θεωρείται κατ' εξοχήν εκπρόσωπος της εργατικής τάξης (ειδικά μετά το Working class Hero).
Αντίθετα ο Paul ήταν που γεννήθηκε σε εργατική οικογένεια, ορφανός κι αυτός από μητέρα, αλλά η αγάπη κι η τρυφερότητα ποτέ δεν έλειψε από το σπίτι των McCartney. Έζησε σ' ένα περιβάλλον όπου η μουσική ένωνε τους ανθρώπους κι έμαθε από πολύ μικρός πολλά μουσικά όργανα.
Έτσι διαφαίνεται αργότερα και στη μουσική τους, η ανασφαλής, ωμή, rock φλέβα του John ενώ μια πιο γλυκιά κι αισιόδοξη στον Paul. Κι έτσι εξηγείται η αλληλοκάλυψη...οι βάσεις μιας αδερφικής, παρά τον ανταγωνισμό, φιλίας. Ο καθένας είχε ό,τι έλειπε από τον άλλο.
Όλοι οι Beatles ήταν απ' το Liverpool και μεγάλωσαν με τη μουσική των Little Richard, Jerry Lee Lewis, Roy Orbison, Elvis Presley...είχαν την τύχη να πέσουν πάνω σ' ένα μουσικό και καλλιτεχνικό μεταίχμιο. Άκουγαν κάθε λογής μουσική...rock n' roll, jazz, cabaret, folk blues και είχαν το ελεύθερο να βασιστούν και να...μεγαλουργήσουν πάνω στον επαναστατικό εκείνο ήχο που είχε λανσάρει η πρώιμη 50's rock n' roll.
Οι Beatles ήταν οι πρώτοι που εξέλιξαν τη θεματολογία της μουσικής πέρα από τον έρωτα, τη μόδα, την εφηβεία. Ο John επηρεασμένος πολύ από τον Dylan και αγωνιώντας να εκφράσει τον εσωτερικό του κόσμο έγραψε μερικά από τα πιο δυνατά τραγούδια πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου. Ακόμα και το Help! που κυκλοφόρησε σε light up tempo έκδοση ήταν στην πραγματικότητα μια απελπισμένη έκκληση για βοήθεια από τον John, που ασφυκτιούσε στα κοινωνικά και καλλιτεχνικά καλούπια της show business και που επιθυμούσε διακαώς πνευματική ελευθερία, ψυχική ηρεμία και αγάπη άνευ όρων(κάτι που αργότερα βρήκε στο πρόσωπο της Yoko Ono). Εδώ οφείλονται ίσως και οι πιο σουρεαλιστικές ενδοσκοπήσεις του, στο Nowhere Man όπου φαίνεται η απόγνωση ή στο Strawberry fields forever, που αντανακλούσε την παιδική ηλικία του John, τη νοσταλγία του για τα παιδικά του χρόνια και την ξεγνοιασιά...
Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνος ο John από τα 4 μέλη αποκήρυξε, και σίγουρα απαξίωσε, τις πρώτες εμπορικές δουλειές του(ς) ως αν ''να μην τα έγραψα ποτέ πολλά απ' τα τραγούδια των πρώτων ετών'', στα οποία φοβόταν εκφράσει ελεύθερα όσα αισθανόταν ή σκεφτόταν...Ο Bob Dylan ήταν καθοριστικός στη ζωή του John. Με τον ελεύθερο, ποιητικό του στίχο τον απελευθέρωσε αφού μέχρι τότε δεν είχε από κάπου να ''πιαστεί''. Μετά την επιρροή του Dylan ο John βρήκε τον εαυτό του, βγήκε ο εσωστρεφής αντιρρησίας, με τη χαμηλή αυτοεκτίμηση...που έγραφε τόσο τραχύ, δραστικό, σπαρακτικό στίχο...κυνικός όταν εξέφραζε οργή, καταθλιπτικός στις φαντασιώσεις, απόκοσμος στις αναζητήσεις του. Ο στίχος του Lennon διακρίνεται από των αλλωνών για τη σαρωτική του ορμή, τον ανεκπλήρωτο πόθο της υπέρβασης.
Η αφίσα που ενέπνευσε το Being for the Benefit of Mr. Kite.(κι άλλο σουρεάλ)
Φροντίζω πάντα και δεν ξεχνώ τον George Harisson αν και είναι εύκολο με την πληθωρικότητα των Lennon-McCartney. Ο George ήταν ίσως ο πιο σταθερός χαρακτήρας από τους 4. Πιο ώριμος από τους άλλους σε μικρή ηλικία, όμως πολλά από τα τραγούδια του έμειναν στα αζήτητα για χρόνια καθώς οι άλλοι δύο τα παρέβλεπαν, σχεδόν τα σνόμπαραν...και ειδικά στην κορύφωση της επιτυχίας τους, όταν ο ανταγωνισμός ήταν πολύ οξυμένος. Ο George είχε την ''κακοτυχία'' να πέσει πάνω στους δύο πιο παραγωγικούς rock συνθέτες του αιώνα. Σαφώς και υστερούσε, όχι τόσο σε ικανότητα, δεξιοτεχνία ή έμπνευση, όσο σε ταχύτητα παραγωγής τραγουδιών. Έγραφε πιο αργά, αλλά τα τραγούδια του ήταν πιο βαθειά, πιο δουλεμένα. Ήταν τελειομανής, εσωστρεφής και ιδιαίτερος καλλιτέχνης...Εξελίχθηκε σε εξαιρετικό συνθέτη, ολοκληρωμένο και βαθυστόχαστο-μυσταγωγικό θα έλεγα. Ενδεικτικά μόνο τα πιο γνωστά του κομμάτια... Here comes the Sun στο Abbey Road, το Something που θεωρείται κορυφαίο ερωτικό τραγούδι, τα My sweet Lord(Harri Krishna) και Within you and without you (από το Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band), κομμάτια ψυχεδελικά με ψήγματα ανατολίτικης σοφίας, δείγματα της επιρροής που δέχτηκε από το διαλογισμό της Ανατολής, ιδιαίτερα το Βουδισμό.
Προπάντων βέβαια για μένα οι Beatles σημαίνουν αναμνήσεις, αθωότητα, τη δική μου παιδική ηλικία...γιατί ακούγοντας αυτούς μεγάλωσα, όσο κι αν φαίνεται παράξενο. Άκουγα κι άλλους, πιο up to date! βέβαια, κι από τότε έχω ακούσει άλλους τόσους. Με κανέναν δεν ταυτίστηκα τόσο, δε ''μοιράστηκα'' τόσα. Σε βαθμό κακουργήματος δηλαδή! Μέχρι και σήμερα παραμένουν το κύριο άκουσμα μου...ανεξάντλητη πηγή μουσικής. Και πράγματι, έγραψαν 208 τραγούδια. Τουλάχιστον το 1/4 είναι για μένα αριστουργηματικά, ενώ όλα έχουν μια αμεσότητα μοναδική...ακόμα και τα ''σαχλά'' και''αφελή'', στα πρώτα βήματα.
Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι τα πρώτα βήματα των Beatles ήταν και πρώτα για όλη τη σύγχρονη pop-rock μουσική και αποτέλεσαν τις βάσεις για σχεδόν όλα τα μετέπειτα genres, παράγωγα του rock n' roll και της jazz.
Κι ακόμα δεν έχω ακούσει ούτε τα μισά τους τραγούδια!
Τέλος
Ειδική μνεία πρέπει να γίνει και στον παραγωγό τους George Martin, καταλυτικό παράγοντα στην επιτυχία τους. Σ' αυτόν οφείλουν τον απαράμιλλο ήχο, την ποιότητα και τις επιτελικές πινελιές σ' όλους τους δίσκους, ιδιαίτερα της μεσαίας περιόδου, όπου κυριαρχούν οι περίπλοκες και τόσο διαπεραστικές ενορχηστρώσεις. Ο ίδιος πριν από λίγους μήνες στα 80 του πια, έβγαλε έναν ακόμα εξαιρετικό δίσκο ονόματι Love. Μια νέα (για μένα άκρως επιτυχημένη) προσέγγιση στα τραγούδια τους με mix των αυθεντικών ηχογραφήσεων του συγκροτήματος.
Η παρουσίαση έγινε στα περίφημα Abbey Road Studios του Λονδίνου, στις 17 Νοεμβρίου 2006.
Και τώρα...καταιγισμός!
Κλείνω με το Lennon γιατί είναι ο αγαπημένος μου....ο χώρος μένει αναγκαστικά κενός.., για κάποιο λόγο.
1 comment:
:)
Post a Comment